David Shayne, een jonge, min of meer getalenteerde toneelauteur, belandt ongewild in het gangstermilieu wanneer Nic Valenti, notoir misdaadfiguur, besluit om Davids nieuwste theaterstuk te financieren. Voorwaarde is wel dat Nics immer tetterende showgirl-liefje Olive een rol krijgt. Na enige strubbelingen stemt David toe, al was het maar om eindelijk te kunnen werken met klasse-acteurs en -actrices.
Bij de repetities blijkt echter dat Davids schrijfsel op toneel niet werkt. De vertolkers hebben moeite zich in te leven in hun rollen, het stuk zit vol contradicties en de acteurs ruziën er onder elkaar op los. De geflopte maar door David de hemel ingeprezen toneelactrice Helen Sinclair (Dianne Wiest) is zowat de enige die beweert dat er wel degelijk iets moois schuilt in Davids stuk. Het voorspelbare geschiedt dan ook: David wordt verliefd op deze alcohollieven- de, verwaande maar o zo welbespraakte 'theaterlegende'.
Naarmate de première nadert stapelen de moeilijkheden zich op. Alles dreigt zelfs afgelast te worden tot Cheech, Olives bodyguard, een briljante suggestie op tafel werpt en hiermee het stuk een heel nieuwe dimensie geeft. David, die eerst nogal weigerachtig staat tegenover elke inmenging in zijn artistieke produkt, aanvaardt uiteindelijk dat Cheechs voorstel zijn toneelstuk alleen maar ten goede kan komen.
Cheechs inmenging in het stuk gaat zover dat hij het zowat helemaal herschrijft en het beschouwt als zijn eigen kind. Als ex-bajesklant en huurmoordenaar in dienst van Valenti, blijkt hij meer schrijftalent te bezitten in zijn linkerpink dan David in zijn hele lijf. Geleidelijk aan beschouwt hij het stuk dan ook als zijn kind en om het te beschermen tegen slechte invloeden, gaat hij uiteindelijk tot het uiterste. De gevolgen voor Cheech persoonlijk zijn desastreus.
Na het heerlijke Manhattan Murder Mystery creëerde Woody Allen met Bullets Over Broadway een nieuwe komedie. Wat Allen-fans ontegensprekelijk zullen missen is de aanwezigheid van de meester zelf. John Cusack, die de rol van David Shayne vertolkt, mag dan nog zo zijn best doen, hij is voor de echte fans een pover substituut voor Zijne Schrielheid zelve. Hij schreeuwt te hard, gesticuleert te weinig en is niet half zo neurotisch (lees: overtuigend) als Allen zelf. Dianne Wiest speelt dan weer voortreffelijk, ook al is haar karakter niet erg uitgediept. Voor zowat alle personages geldt dat Allen niet meer doet dan ze vluchtig typeren. Deze flat characters raken de toeschouwer dan ook niet. Zoals David Shaynes stuk, vóór de aanpassingen door Cheech, elke doorvoeldheid miste, zo mist Allens film dat speciale extra ingrediënt. Of de afwezigheid van de regisseur daar voor iet tussen zit, daar oordeelt u best zelf over.