Batman en zijn alter ego Bruce Wayne hebben te kampen met een identiteitscrisis, en dit juist op een moment dat Gotham bedreigd wordt door niet één, maar twee geniale gekken: The Riddler en Two-face. De eerste heeft een apparaat uitgevonden dat door middel van hersengolven-manipulatie 3D- televisie kan simuleren. Terzelfdertijd wordt hijzelf er steeds slimmer door. De tweede (en derde?) heeft nog een persoonlijk appeltje te schillen met Batman, die hem (niet alleen psychisch) een gespleten persoonlijkheid bezorgde.
Batman, voor de gelegenheid voorzien van een nieuwe Batmobile en een seksier outfit (op een gegeven moment krijgen we zelfs de Batkont te zien) krijgt van zijn kant, en in het begin enigszins tegen zijn zin, hulp van een circuswees die zich ontpopt tot Robin. Voorts kan hij rekenen op de steun van psychiater Chase Meridian, meteen Batmans nieuwste love interest. Heel wat vernieuwingen dus, aan een overigens grenzeloos populaire formule: een nieuwe look, nieuwe gezichten, en ook een nieuwe regisseur. Joel Schumacher (Flatliners) neemt het roer over van Tim Burton, en dat is eerlijk gezegd het allerbeste wat er met de Batman-mythe kon gebeuren. Schumacher, als vanouds geobsedeerd door fluorescerende grafitti, gaat als een virtuoos te werk en overdondert de kijker van de eerste minuut tot de laatste met visuele hoogstandjes en special effects. Batman Forever is op en top een Hollywood-produkt, maar dan in de allerbeste zin van het woord. Een twee uur durende rollercoaster van de beste makelij.
Een hele schare aan beroemdheden paradeert rond in Batman's derde avontuur. Naast Carrey en Jones hebben ook Nicole Kidman, Chris O'Donnell en Drew Barrymore een rol in de prent. De rol van vleermuismens wordt deze keer vertolkt door Val Kilmer, die jammer genoeg niet het charisma van voorganger Michael Keaton uitstraalt.
Het moet gezegd worden dat Jim Carrey (The Riddler) de show steelt. De bekkentrekker kan meer dan we durfden vermoeden en trekt de heel film naar zich toe. Tommy Lee Jones gaat als The Riddler soms zijn boekje te buiten en vervalt in de overacting. Nicole Kidman is tegen alle verwachtingen in beter dan we van haar gewend zijn, en Chris O'Donnell is een prima Robin.
De échte ster, en dat willen we nogmaals benadrukken, is regisseur Joel Schumacher, die de duistere, gotische decors van de eerste films weet te combineren met felle kitcherige kleuren tot een visueel overweldigend schouwspel. En dan te bedenken dat de film voor op het schema en onder budget eindigde. Een schitterend staaltje Hollywood dat zijn beide voorgangers ver achter zich gaat. De bombastische score van Elliot Goldenthal heeft daar overigens ook wel wat mee te maken.