Wie Jeremiah Chechik is, daar zullen we ons maar niet te druk om maken; het is immers de film die telt en niet de regisseur. Wie had er al ooit van een James Cameron gehoord, om maar iemand te noemen, toen the Terminator uitkwam?
Hoe dan ook, Chechik heeft een mooie film gemaakt; met niet een, maar twee geflipte figuren. Vreemd genoeg zijn dat niet de titelfiguren, of toch niet allebei. Joon is gek, maar Benny niet.
Benny en Joon zijn broer en zus en sinds ze hun ouders verloren, past Benny op zijn zusje. Joon vult haar dagen met schilderen. Op een kaartavond laat Joon zich nog maar 'es van haar beste kant zien: ze speelt een spelletje blufpoker en 'wint' Sam, de excentrieke neef van haar tegenspeler, die blij is er van af te zijn. Sam is analfabeet en steelt Joon's hart met zijn Buster Keaton-immitaties.
Benny daarentegen moet van die rare kwast niet te veel weten, en wanneer hij te weten komt dat die viespeuk 'het' heeft gedaan met zusje-lief, vliegt Sam het huis uit tegen de snelheid van het licht. Joon en Sam ondernemen een ontsnappingspoging uit de dictatuur van Benny, maar onderweg krijgt Joon een aanval van paniek (ze is per slot van rekening nog steeds gek), en het plannetje valt met een luide plons in het water. Joon gaat vrijwillig in een gesticht zitten, totdat broer Benny eindelijk inziet dat de twee voor mekaar gemaakt zijn...
Dit gegeven is meer dan genoeg voor een prettige film die nimmer verveelt. En dat is te danken aan de uitstekend gekozen cast. Het zijn de akteurs en aktrices die de film rechthouden. Aidan Quinn kennen we onder meer uit Stakeout (de slechterik) en At Play in the Fields of the Lord (de man met goede bedoelingen maar misselijke vrouw).
In deze film speelt hij de broer van Joon, dewelke hij zo overbeschermt dat hij zijn eigen liefdesleven verwaarloost. Mary Stuart Masterson (Some Kind of Wonderful, Immediate Family) vertolkt Joon, en doet dat ook behoorlijk. Maar de show wordt volledig gestolen door Johnny Depp (Cry Baby, Edward Scissorhands). Depp speelt Sam, de weirdo die Buster Keaton immiteert. Dat doet hij op zo'n grappige wijze dat je 't soms gewoon niet meer hebt.
De restaurant-scene is mime van zelden geziene kwaliteit, en in de finale kan Depp zich ook nog even uitleven. Het is spijtig dat er niet meer dat moois wordt getoond dan dat het geval is.
Voordien had ik niet voor Johnny Depp en zijn raar hoofd, maar sinds Benny and Joon, ben ik een Depp freak van de bovenste plank.
De titelsong van de film, I'm gonna be (500 miles), van de onvolprezen folk-revelatie The Proclaimers is waarschijnlijk ook een van de hoofdredenen waarom deze prent mij zo beviel.
Uiteraard blijft het een kleine film, net als Pretty Woman en Ghost. Plezierig en hartverwarmend om naar te kijken maar zonder oscar-kwaliteiten. Loop er dus niet TE veel van te verwachten. Bovendien is het zeer de vraag of u daar, net zo hard zal kunnen lachen als ik om de fratsen van Johnny Depp. Ik ben inmiddels gewend dat nogal weinig mensen mijn smaak in humor delen (voor wie het gezien heeft, de liveshow van Mr Bean, vertoond op VPRO maanden geleden, is mijn smaak in humor). Naar mijn mening niettemin een ijzersterke aanrader, meer zelfs, ga zien dat meesterwerkje!