Jennifer Lynch is de dochter van David Lynch, de geniale gek die onsterfelijk werd met films als The Elephant Man, Blue Velvet, Wild at Heart en de baanbrekende TV-serie Twin Peaks. Dat de appel niet ver van de boom valt, bewijst zijn dochter Jennifer Lynch. Zij "vond" het geheime dagboek van Laura Palmer, en zit tegenwoordig ook op de regisseurstoel.
De momenteel 25-jarige Jennifer schreef het scenario voor de film op haar negentiende, gebasseerd op een verhaal van Philippe Caland. De opnamen van de film duurden drie jaar en dat had alles te maken met twee van de meest besproken vrouwen uit Hollywood. Eerst zou ene Madonna de hoofdrol spelen, maar toen die weigerde, verscheen de beelschone Kim Basinger in beeld. Ook zij trok zich op het laatste moment terug. Daar kon producer Carl Mazzocone niet mee lachen. Hij sleepte Basinger voor de rechter en kreeg een schadevergoeding van negen miljoen dollar, anderhalf miljoen meer dan de film in zijn geheel had gekost: dat is pas een staaltje van winstgevend aan business doen.
Waarom zowel Madonna als Basinger de hoofdrol in Lynch' film weigerden is onduidelijk. Officieus heet het wegens teveel sex, maar dat kan men van deze pseudo-geile dametjes natuurlijk moeilijk aannemen. Sherilyn Fenn kreeg uiteindelijk de rol die als historisch de geschiedenis zal ingaan, in de schoot geworpen.
Hoe dan ook, de film kreeg nog voor hij in de bioscopen beland was, zoveel aandacht dat de Amerikaanse pers er niet goed van werd. De film werd dan ook volledig afgekraakt, overigens niet helemaal terecht.
Het verhaal is even simpel als bizar. Nick Cavanaugh is een chirurg wiens nogal bezitterige moeder net overleden is. Hij staat op het punt te trouwen met een oerbrave ziekenhuis-collega. Niets aan de hand, zou je denken.
Maar Nick is helemaal geobsedeerd door een mysterieuze jonge vrouw, Helena, wiens haren zo zacht zijn als zijde en ogen duister als een potje chinese inkt. Nick doet alles om haar liefde voor zich te winnen, maar tevergeefs. De hooghartige schoonheid ziet de verlegen chirurg niet staan. Na een amoureus nachtje, spot ze met zijn mannelijkheid.
Maar het noodlot steekt Nick een handje toe. Helena wordt het slachtoffer van een gruwelijk auto-ongeval. Omdat het ongeluk vlak voor Nicks huis gebeurt, zit er voor de briljante chirurg niets anders op om ter plaatse haar verbrijzelde benen te amputeren.
En dat brengt hem op een idee. Als hij nu ook nog haar armen amputeert, is Helena wel verplicht om hem voor haar te laten zorgen. Helena wordt zijn persoonlijk troeteldiertje. Hij plaatst haar in een soort van kistje, waarmee meteen de titel van de film duidelijk wordt: Helena in de box.
Ze wordt voor Nick een levende Venus van Milo en langzaam maar zeker wordt zijn bizarre droom werkelijkheid: hij kan voor Helena zorgen, zoals een klein kind dat doet voor een barbie-pop of troeteldiertje. En raar maar waar: langzaam begint Helena te houden van de man die haar armen en benen heeft afgezaagd. Liefde is niet alleen nemen, maar vooral veel geven, zal Jennifer Lynch wel gedacht hebben.
Hoewel Jennifer Lynch haar film als een liefdesrelaas bestempelt, is dit gegeven horror van de zuiverste soort. Er komt, in goede Lynch-traditie, echter geen druppeltje bloed aan te pas. Het gruwelijke van de situatie wordt op een surrealistische manier weergegeven: het blijft dus in de familie. Dat Jennifer veel van papa Lynch heeft geleerd, zien we vooral tegen het einde van de film, wanneer ongewone camerashots, vertraagde beelden en ongewone muziek legio zijn.
De ontknoping van de film is op zijn minst gezegd verrassend. Niet iedereen zal de ultieme verhaalwending echter kunnen waarderen: het is tegelijk vergezocht en toch zo voor de hand liggend.
Er was in de States nogal wat te doen om de sexscenes. Dat zowel Madonna als Kim Basinger de rol van Helena weigerden deed nogal wat stof opwaaien. Trek daar geen al te snelle conclusies uit: Lynch houdt het allemaal nogal braafjes, met het laken steeds op de juiste plaats.
De actieve rol van Sherilyn Fenn (Audrey Horne uit Twin Peaks) in de erotische scenes blijft overigens vrij beperkt, net als de momenten waarop ze echt kan acteren. Niet moeilijk als je een halve film in een box doorbrengt. Het is overigens twijfelachtig of Kim Basinger of andere Madonna's het er beter van af hadden gebracht.
De acteerprestatie van Julian Sands met het filterdunne blonde haar is niet veel soeps. Hij geeft als de geschifte Nick een staaltje van je reinste overacting weg en komt daardoor nogal ongeloofwaardig over.
Meteen is het sleutelwoord van deze film gevallen. Het uitgangspunt van het verhaal - waanzinnige liefde - is zo verschrikkelijk gruwelijk, dat er best een diepgaande psychologisch prent van te maken viel.
Lynch kan echter maar op enkele momenten echte emotie creeren, en dat komt de geloofwaardigheid niet ten goede. Het einde van dit geesteszieke filmpje verklaart echter veel.