Nochtans oogt de verhaallijn zeer aantrekkelijk. Folkvioliste Emma Brody is sinds haar achtste blind. Na een zware oogtransplantatie begint ze langzamerhand haar zicht terug te winnen. Maar dat gaat niet zonder moeilijkheden. Haar hersenen reageren traag en soms is ze zich van bepaalde beelden slechts dagen later bewust.
Op een nacht hoort ze gestommel op de gang van het appartement waar ze woont. Ze denkt dat het de bovenbuur is en gaat terug slapen. Pas later schiet het beeld dat ze heeft gezien haar te binnen. Als blijkt dat er die nacht een massamoordenaar aan het werk is geweest in het gebouw, gaan de poppen aan het dansen. Emma is de enige ooggetuige, maar in hoeverre kan zij op haar kijkers vertrouwen? Het beeld van de dader zit in haar hoofd, maar hoe krijgt ze het er weer uit?
Het scenario van Dana Stevens mag er zijn en ook de plot zit behoorlijk stevig in elkaar. En toch: de film weet bijna geen moment echt te boeien. Het is alsof de prent een niet te vinden compromis wil zoeken tussen horror, thriller en liefdesverhaal. Voor dat eerste zorgt vooral het camerawerk van regisseur Michael Apted (Thunderheart, Gorillas in the Mist) dat enkele situaties perfect weet te benutten. Apted plaatst je als toeschouwer in de positie van half-blinde Emma en dat zorgt af en toe voor beklemmende beelden. So far, so good.
Bij het element thriller loopt het een en ander fout. Wat als een gesmeerd oliewerk begint, stokt halverwege de film. Het verhaal wordt langdradig, vervalt in vervelende platitudes en herpakt zichzelf pas als het al veel te laat is. De plot zit samengepakt in een enkele scene, die dan nog niet eens half zo spannend is als de ontknoping van een doordeweekse low-budget film. Helemaal achterhaald is de love story die zich ontspint tussen Emma en de pseudo-stoere agent John Hallstrom: banaal, alledaags en zo godvergeten afgezaagd en voorspelbaar.
Blink mist die ondraagelijke spanning, die zo brood nodig is om twee uur lang te boeien. Slechts af en toe krijg je het warm, maar die permanente dreiging van de boeman achter het witte doek blijft uit en dat is spijtig, want een project als Blink verdient meer.
Madeleine Stowe, die de rol van Emma speelt, mag door menig bioscoopbezoeker dan wel beeldschoon genoemd worden, in Blink breekt ze geen potten. Ze weet niet te imponeren, trekt je niet mee de film in en acteert te afstandelijk en koud. Haar rol houdt meer in dan het oppervakkige dat ze eruit haalt. Maar goed, u kent het spreekwoord en over de veel te terloops ingelaste erotische intermezzo's zal ook wel niemand klagen. Over Aidan Quinn al helemaal niets goed. Zijn personnage is een flapdrol van het hoogste niveau en daar kan je als acteur sowieso al niet veel mee aanvangen.
Helemaal niets positief in Blink? Toch wel. We hadden het al over de stevige regie en ook de originele dosis muziek van The Drovers mag er zijn. Voor de rest: twee keer met de ogen knipperen en zo snel mogelijk vergeten.