De elfjarige Preston Waters is zowat het prototype van deze leeftijdsgroep: zijn ouders begrijpen hem niet echt, zijn broers zijn meer bezig met hun eigen zaak dan met hem en ook met zijn vriendjes en vriendinnetjes wil het niet vlotten. Als hij op een dag wordt aangereden door een haastige chauffeur, zonder al te veel erg weliswaar, geeft deze laatste hem een blanco cheque die Preston mag invullen voor de kosten.
Hij twijfelt, maar vervolledigt de cheque tenslotte voor een bedrag van maar liefst een miljoen dollar. Tot zijn eigen verbazing krijgt hij dat bedrag enkele dagen later in de bank nog uitbetaald ook. Wat hij echter niet weet is dat dit zwart geld is, per ongeluk aan hem gegeven door de bankdirecteur die hem voor iemand anders aanzag.
Preston laat dit echter niet aan zijn hart komen en begint een herenleventje: hij koopt een kasteel met eigen limousine en chauffeur en ziet zo zijn dromen in vervulling gaan. De bankdirecteur en zijn kompanen zijn echter niet van plan om hun miljoen zomaar te laten schieten en zetten de achtervolging in en ondertussen weet ook de CIA al meer van Prestons miljoen...
Met Blank Check doet Walt Disney Pictures een gooi naar de markt van komische jeugdfilms, die vooral sedert Home Alone volledig is opengebroken en overspoeld wordt met goede maar helaas ook minder goede films. Het spijtige aan de meeste films is het gebrek aan originaliteit en ook bij Blank Check krijgen we de zoveelste 'leuke-jongen- verslaat-met-eigen-beperkte-middelen- oerstomme-boeven'. Cliche alom dus, met Miguel Ferrer en Michael Lerner als de twee boeven voor wie werkelijk niets te gek is om hun doel te bereiken.
In de hoofdrol zien we Brian Bonsall, die we nog kennen als Andy Keaton, de jongste spruit uit de helaas opgedoekte Amerikaanse comedy Family Ties. Hij brengt het er behoorlijk van af, maar zal met deze film zeker geen potten breken. Hetzelfde geldt voor Karen Duffy als dubbelrol van bankbediende/ CIA agente. Ze is weliswaar een streling voor het oog, maar op bepaalde momenten valt ze door de mand, al heeft dat laatste meer dan waarschijnlijk te maken met het slappe scenario. De enige die echt kan overtuigen is Rick Ducommun, die met zijn personage van Prestons chauffeur meer dan eens doet denken aan John Candy. Regisseur van dienst is de relatief onbekende Rupert Wainwright, die duidelijk probeert om John Hughes achterna te gaan, maar daar even duidelijk niet echt in slaagt. Ondanks de kritiek is de prent niet echt zo slecht en vooral bij het jonge volkje, dat zich zeer goed kan identificeren met Preston, zal hij aanslaan. De meer kritische zielen onder ons blijven beter thuis, maar wie van films als Home Alone houdt en zijn verwachtingen niet te hoog stelt zal zich wel kunnen vermaken met Blank Check.