Het verhaal begint in Detroit, waar Eddie met z'n politiemaats een bust organiseert op een bende autodieven. Het loopt echter uit de hand als er een andere bloeddorstige partij rondwaart die haar gestolen waar komt ophalen. De autodieven bekopen hun gedienstigheid met hun leven, en ook Eddie's baas ondergaat hetzelfde lot. De copkillers laten echter in hun haast een handdoekje van Wonderworld rondslingeren, een pretpark in Californie.
Natuurlijk vertrekt onze vriend direct naar de westkust, waar hij Judge Reinhold opzoekt. Reinhold is inmiddels gepromoveerd en zijn trouwe maat van Beverly Hills Cop I & II is op pensioen gestuurd.
Eddie, die de daders zo snel mogelijk te pakken wil krijgen, is niet meer weg te slaan uit Wonderworld. Al vlug ontdekt hij dat een en ander daar niet pluis is. Eddie vindt de moordenaar van zijn baas, maar de bewijzen ontbreken nog...
De verwachtingen voor deze film waren hoog gespannen, want Eddie Murphy had dringend een nieuwe filmhit nodig. Er werd dus opnieuw naar de oude formule van actie en bekkentrekken gegrepen. Iedereen weet dat hij 1001 gezichtsuitdrukkingen heeft, maar daarmee vul je jammer genoeg geen volledige film. Ook de humor van regisseur John Landis laat te wensen over.
Hier en daar zijn wel wat grappige scenes te bespeuren, maar die worden zodanig lang gerokken dat iedereen het lachen vergaat. Daarbij komt dan nog dat het personage van Judge Reinhold er van begin tot het einde voor spek en bonen bijloopt. Zijn rol is volledig overbodig, maar zonder hem zou Cop 3 vermoedelijk nog minder volk trekken.
Ook 'Serge' uit Beverly Hills Cop II is weer van de partij en in die zeven jaar heeft hij het Amerikaanse accent duidelijk nog steeds niet onder de knie. Integendeel zelfs: het is er in al die tijd op achteruit gegaan. Natuurlijk moet er ook vrouwelijk schoon van de partij zijn, dat moet plat gaan voor de charmes van Axel. Het Murphy-meisje van dienst valt dan ook in een recordtempo voor onze held.
Mocht de film u gaan vervelen, dan kunt u op zoek gaan naar de verschillende regisseurs die in cameorollen opduiken. Wij hebben Barbet Schroeder en George Lucas opgemerkt, maar Joe Dante, John Singleton, Peter Medak en Martha Coolidge zijn aan onze aandacht ontsnapt.
Deze film moest meer een actiefilm worden dan een komedie, maar dat is jammerlijk de mist ingegaan. De absurde humor van begin tot einde doet de prent nog meer wankelen dan nodig. Is dit dan het begin van het einde van Eddie Murphy? Wat ons betreft wel.