Strike is de jeugdige leider van een groepje drugdealers die hun dagen rond maken (vandaar 'clockers') met het verkopen van verdovende middelen op een plein in een zwarte projectwijk in Brooklyn. Om zijn 'carrière' vooruit te helpen moet hij van zijn baas Rodney Little een vervelende concurrent uit de weg ruimen. Zelf durft hij de klus niet klaren en hij spreek er over met zijn eerlijke broer Victor. Kort daarna wordt het slachtoffer gevonden en geeft Victor zichzelf aan als de moordenaar.
Detective Rocco Klein kan niet geloven dat Victor de dader is, en hij bijt zich vast in Strike. Deze komt door zijn veelvuldig (ongewild) contact met de politie ook bij zijn 'vrienden' in een slecht daglicht te staan. De enige kans om Rocco van zich af te schudden bestaat erin Rodney aan de politie te verklikken. Maar dan tekent hij bijna zeker zijn eigen doodvonnis. Een geweldloze oplossing lijkt niet mogelijk.
Spike Lee slaagt er nog maar eens in om op een overtuigende (en harde) manier het leven in de verloederde wijken van Brooklyn op het scherm te brengen. Doelwit is het drugmilieu, en het geweld en de ellende die daarmee verbonden is. Hij vertrekt hiervoor van het gelijknamig boek van Richard Price, die zelf opgroeide in een wijk zoals in de film (en het boek) wordt beschreven. Eigenlijk was dit een project van Martin Scorsese. Na een aantal maanden stapte hij echter over naar een ander project, en liet Clockers over aan Spike Lee, die er zijn eigen stempel op wist te drukken.
Het thema is nogal zwaar en een belerend vingertje is nooit ver weg, maar Lee weet ons toch sterk te boeien. En dit niet in de minste mate door een aantal uitstekende vertolkingen. Harvey Keitel schittert (nog maar eens) als de volhardende Rocco Klein. Strike wordt vertolkt door debutant (!!) Mekhi Phifer die zich nu wil gaan toeleggen op zijn grote liefde, muziek. Verder herkenden we nog de altijd goede John Turturro in een kleine rol als de collega van Keitel.
Licht en ontspannend entertainment kunnen we deze film niet noemen, want we krijgen een zwaar maatschappelijk probleem in onze maag geramd. Belangrijk is dat Lee niet zo maar een ongenuanceerd beeld schetst van de slechte en boosaardige drugdealer, maar dat we (een beetje toch) het milieu te zien krijgen waarin de (hier) zwarte jeugd moet opgroeien. Een milieu waarin het (jammer genoeg) niet ondenkbaar is in het drugcircuit terecht te komen. Het is nu eenmaal de gemakkelijkste manier om snel veel geld te verdienen. Eruit geraken is dan weer een ander probleem. Om even (lang) bij stil te staan dus.