De verbitterde filmmaker, 52 intussen, blijft er op hameren: Close is een fantasme, een illusie van de geest, een droom. Wie niet met die ingesteldheid naar de film gaat kijken, komt bedrogen uit. Datzelfde geld voor de sequentie in de peepshow, die belachelijk werd overroepen door gossipgeile bladen en Collet zelf het liefst als lyrische beelden omschrijft. Close bestempelt Collet als een filosofische thriller, waarin de hoofdpersoon op zoek gaat naar wat er in zijn onderbewuste verborgen ligt. Licht verteerbare kost à la Boys is dit nieuwste Belgische vehikel dus niet.
Dat blijkt al tijdens de eerste beelden van de film. Een off-screen verteller vertelt het eigenaardige verhaal dat hem overkomen is en vraagt zich af of het allemaal wel echt is gebeurd. We zien hem ronddolend in een nachtclub en terwijl zijn woorden nog na-echoën, krijgen we het verhaal te zien dat als een lange flash-back is opgebouwd.
Plaats van handeling is de luchthaven van Zaventem, waar Michael (een student rechten) in de herentoiletten kennis maakt met Angelica, een even mooi als mysterieus meisje, dat uit Zuid-Amerika gevlucht is. Haar ouders zijn op een gruwelijke wijze vermoord en zij is persona non grata verklaard. Michael raakt in de ban van zoveel zwoele schoonheid en zorgt ervoor dat ze in België kan blijven. Angelica blijkt echter niet te zijn voor wie ze zich uitgeeft en langzaam maar zeker geraakt Michael verstrikt in een web van intriges, waar hij niet meer uit geraakt.
Angelica is de incarnatie van de femme fatale, die behoedzaam haar web spint rond haar prooi, om dan vol triomf haar slachtoffer op te vreten. Eigenlijk heeft deze homo duplex maar een doel: wraak nemen op de moordenaars van haar ouders. In een caleidoscopische mengeling van krankzinnigheid en pure waanzin zal ze haar doel bereiken. Michael wordt voor haar niet meer dan een gewillige slaaf.
Want ook al weet hij dat er iets niet in orde is met Angelica, toch kan hij zich niet losmaken. Hij voelt zich op een merkwaardige manier aangetrokken tot iets gevaarlijks, wat hij geen verliefheid wil noemen. De off-screen verteller houdt ons op een intrigerende wijze op de hoogte van zijn gevoelens. Dat Collet met taal weet om te springen, bewijzen de beklemmende woorden die Michael fluisterend, bijna stotterend, debiteert. 'Haar adem geurde naar de regen.' of 'De stilte was het geheim van mijn hart.' Het geeft het geheel een meewarige stemming en voegt iets toe aan de beelden.
Over de opzet van Close absoluut geen slecht woord. Collet brengt een verhaal zoals weinigen dat kunnen en weet hoe de filmische vork in de steel zit. Hij levert met Close geen nattevingerwerk af en moest heel wat (financiële) problemen doorstaan, eer hij zijn project in de filmzalen kreeg. Nochtans krijg je de indruk, dat het allemaal nog net iets beter had kunnen zijn.
De Zuid-Amerika-scène bijvoorbeeld komt nogal belachelijk over, omdat je zo kunt zien dat er niet op verplaatsing gefilmd is en de dialogen zijn stroef en dikwijls moeizaam. Katia Alens (27 en vier jaar geleden Belgiës mooiste) weet als Angelica niet beter dan als een sfinx te acteren. Ze legt geen gevoel in haar uitdrukking, maar juist dat geeft weer dat dromerige cachet, dat als een rode draad door de film loopt.
Michael wordt gespeeld door Kristoff Clerckx (28), die er een driejarige acteeropleiding aan de Los Angeles Theatre Academy heeft opzitten. Hij komt iets vlotter over en kan zijn personage meer diepgang geven. Katrien De Becker speelt Michaels vriendin en trekt zich vreemd genoeg als beste uit de slag.
Close is een vreemde film, waarbij werkelijkheid en illusie door elkaar lopen. Op het einde weet je niet goed wat te geloven en dat zal wellicht door het grote publiek niet geapprecieerd worden. Maar wie bereid is zich te laten gaan, raakt verstrengeld in dat heerlijke web van schijn en bedrog.