We schrijven 1910. Tita (Lumi Cavazos), is de jongste dochter van weduwe Elena. Ze leeft samen met haar twee zussen en een meid op een ranch in Mexico, en is gedoemd om de rest van haar leven ongelukkig te zijn. Volgens de traditie moet de jongste dochter immers tot de dood van haar moeder voor haar zorgen. Tita mag niet trouwen en moet de hele dag huishoudelijke klusjes klaren.
Haar opdracht wordt des te moeilijker als ze verliefd raakt op Pedro (Marco Leonardi). Omdats het onmogelijk is de hand van Tito aan mama Elena te vragen, huwt Pedro met haar oudste zus Rosaura (Yreli Arezmendi) om toch maar dicht bij zijn geliefde te kunnen zijn. Tita heeft voortreffelijk leren koken van de meid Nacha (Ada Carrasco), die tot haar dood altijd een tweede moeder voor haar is geweest. Ze krijgt dan ook de eer om de huwelijkstaart te maken, maar deze blijkt een wel heel vreemde uitwerking te hebben op de gasten. Eerst beginnen ze te wenen en vervolgens hangen ze allemaal op een rij over het hek om het eten in de rivier uit te braken.
Het wordt nog eigenaardiger als Pedro op een dag rozen aan Tita geeft. Met de blaadjes ervan maakt ze een heerlijk gerecht. Zo heerlijk, dat iedereen aan tafel de passie van Tita zelf voelt. Op dat moment beseft ze dat haar gevoelens via het eten dat ze klaarmaakt worden doorgegeven. Na het eten loopt Gertrudis (Claudette Maille), een van de zussen, naar de douche om af te koelen. De hitte van haar lichaam zet het badhuis echter in brand en enkele seconden daarna verdwijnt ze met een man op een paard. We zullen het maar magisch realisme noemen. Of misschien is een sprookje voor volwassenen een betere omschrijving?
Mama Elena (monsterlijk goed gespeeld door Regina Torne, die herinneringen oproept aan de stiefmoeder van Assepoester) drijft met haar pesterijen Tita zelfs tot in het gekkenhuis. Daar leert ze de huisdokter van de ranch, John Brown (Mario Ivan Martinez), beter kennen. Tussen haakjes: Martinez, bekend uit Cinema Paradiso, leerde zelfs Spaans om in deze film te kunnen acteren.
Tita geneest snel en verlooft zich met John. Daarna krijgt de film een sneltreinvaart. De ranch wordt bestormd door een aantal opstandelingen en Elena wordt gedood. Hierop keert de hele familie terug naar hun geboortehuis. John, Pedro, Rosaura en Tita leven zonder problemen bij elkaar.
Na de geboorte van Esperanza, de baby van Rosaura, krijgt Tita te horen dat haar zus ook wil dat het kind haar tot haar dood verzorgt. Ze wordt woedend en geeft vanaf dan Rosaura zo'n slecht eten, dat ze dik wordt en voortdurend moet boeren en scheten. Pedro krijgt al gauw een afkeer van zijn vrouw, en een paar maanden later sterft ze aan een maagziekte. Dan begint Tita een nieuwe strijd. Een strijd met zichzelf dit keer, want ze moet nu kiezen tussen de man waarvan ze al jaren houdt, of de dokter aan wie ze beloofd had te trouwen. Als ze telkens de verwijtende geest van mama Elena ziet verschijnen, lijkt het duidelijk welke beslissing ze zal nemen...
Het hoeft geen betoog dat het centrale thema in deze film de passie is. Er is niet alleen de liefdesband tussen Tita en Pedro, het gaat ook over het gebrek aan passie bij Rosaura en over de wilde Gertrudis die samen met haar soldaat de passie nu onbelemmerd kan uitdrukken.
De prachtige kleuren en het rustieke landschap van de Mexicaanse woestijn dragen in grote mate bij tot de sfeerschepping. Tussen al de symboliek is er ook nog een simpel en betoverend verhaal in de film terug te vinden. Jammer genoeg is het basisidee (een personage dat zijn gevoelens uitdrukt door middel van eten) niet origineel. We zagen dit thema al eerder in Babette's Fest en Heartburn.
Tita kan haar passie in leven houden in de repressieve cultuur van het traditionele Mexico, en alleen dit feit al maakt deze cultuurfilm tot een prent die mag gezien worden. Como Ague Para Chocolate kreeg tien Ariel Awards (Mexico's equivalent van de Academy Awards), waaronder die van beste film. Het blijft echter een buitenbeentje dat absoluut niet past in het Hollywood genre, en zal daarom niet door iedereen op prijs gesteld worden.
Tot besluit een klein detail voor de lekkerbekken: alle recepten die door Tita worden gemaakt, bestaan echt. Ze zijn stuk voor stuk afkomstig uit de jarenlange kooktraditie van de familie van Laura Esquivel zelf.