Apollo 13 vertelt het verhaal van de ruimtemissie die bijna fataal werd voor haar drie bemanningsleden, Jim Lovell, Fred Haise en Jack Swigert. De missie was van bij het begin gedoemd om te mislukken. Het driekoppig team van de geplande Apollo 14-missie werd overgeplaatst naar Apollo 13. De NASA besloot Ken Mattingly op de grond te houden wegens opkomende mazelen (die hij nooit gekregen heeft) en in de plaats Jack Swigert mee te sturen; waardoor de drie op elkaar afgestemde mannen natuurlijk totaal de kluts kwijt waren.
Eens in de ruimte ontplofte een zuurstoftank, waardoor het lot van de mannen bezegeld leek. Als ze niet verstikten door het verlies aan zuurstof konden ze vergiftigd worden door hun eigen CO2-uitwasemingen of doodvriezen. En als ze dan toch nog levend de aarde bereikten konden ze nog altijd worden verkoold tijdens het binnendringen van de atmosfeer, of simpelweg erop afketsen en voor altijd ronddolen in de ruimte. Dat de mannen überhaupt levend zijn thuisgeraakt met de zeer beperkte middelen is een mirakel op zich, en de film, gebaseerd op Lovells boek Lost Moon, buit dit gegeven dan ook zo veel mogelijk uit.
Apollo 13 wordt verteld vanuit het standpunt van Jim Lovell, een astronaut die er altijd van droomde eens op de maan te kunnen stappen. Tom Hanks brengt zeer efficiënt de grenzeloze fascinatie met de ruimtevaart van deze man in beeld. Of we hier te maken hebben met de derde Academy Award op rij voor deze jongen, laten we in het midden. Wat Hanks niet kan verweten worden is dat hij alle aandacht voor zichzelf opeist. Hij biedt voldoende ruimte voor zijn uitstekende co-acteurs: Bill Paxton en Kevin Bacon als astronauten Fred Haise en Jack Swigert; en op aarde de immer betrouwbare Gary Sinise als Ken Mattingly en Ed Harris als de charismatische missieleider Gene Kranz; overigens ook al te bewonderen als John Glenn in het vorige ruimtevaart-epos, Philip Kaufman's The Right Stuff.
Regisseur Ron Howard is duidelijk weer in zijn element na het flauwe Far And Away en het totaal genegeerde The Paper. Hij klutst een uiterst geslaagde cocktail van spanning, emotie en naadloze speciale effecten in elkaar. Digital Domain, het effectenbedrijf van James Cameron, heeft hiervoor niet de gemakkelijkste weg gekozen. In de film werd geen enkel archiefbeeld van de NASA gebruikt, elk shot van aarde, maan, raket en diens meer werd waarheidsgetrouw gereconstrueerd. De scènes in gewichtsloosheid werden met monnikengeduld opgenomen in de zogenaamde 'Vomit Comet' (vrij vertaald de kotskist), een vliegtuig van de NASA dat gedurende een twintigtal seconden gewichtloosheid kan opwekken. Zeer authentiek, en zeer spannend ongeacht het feit dat de afloop van bij het begin bekend is.