In onze naïviteit dachten we nog steeds dat een goed verhaal en sterk uitgewerkte (en boeiende) karakters de drijfveren waren voor een roadmovie. De makers van The Doom Generation dachten er blijkbaar anders over, want onder het motto 'kijk eens wat we durven tonen' bombarderen ze ons met een hoop seks, geweld en (toegegeven) enkele leuke vondsten. De zin van dit alles blijft voor ons nog steeds een raadsel, want buiten een zeldzame glimlach en vooral walging bleef ons niet veel bij.
Het verhaal (hmm...) dan maar. Amy Blue, een 17-jarige speedgebruikster, wordt, samen met haar naïeve vriend Jordan White, opgescheept met de brutale Xavier Red. Nadat deze laatste het hoofd van een winkelbediende ervan schiet (een wel degelijk grappige scène) worden ze verplicht op de vlucht te slaan. Het drietal ontspoort steeds meer en meer, want overal waar ze stoppen maken ze wel (soms ongewild) een slachtoffer.
Niet bepaald een sterke plot dus, en elke drijfveer ontbreek. Wel, het afschieten van dat hoofd is misschien wel als een drijfveer te beschouwen... En toch lijkt het in het begin van de film wel los te lopen. We worden onderhouden met een aantal leuke vondsten, en aan de extreem vulgaire taal zijn we sinds Eddy Murphy (jammer genoeg) gewend geraakt. Zo zijn de affiches en borden in de diverse winkels best grappig, en ook de steeds terugkerende grap waarbij Amy herkend wordt door een wildvreemde is best leuk.
Ook de obligate seks is natuurlijk aanwezig. Meer dan aanwezig zelfs, en daar begon de film al te ontsporen, want we kregen het gevoel dat scenarioschrijver en regisseur Gregg Araki ons eens lekker wilde shokeren. Amy met Jordan. Amy met Xavier. Amy met Xavier naast een slapende Jordan. In de auto, in bad. En dan te bedenken dat Amy en Jordan in het begin van de film zogezegd nog 'onbevlekt' waren. Wie durft er nog beweren dat de jeugd van vandaag niet snel leert? Na twee dergelijke 'erotische' (ahum) scènes was de pret ervan af, en dan hadden we het einde nog niet gehad.
Over de juiste betekenis en de zin van dit einde hebben we verschillende meningen gehoord, maar wij denken hier gewoon dat Araki er een knoop wilde inleggen. Enfin, u verzint zelf wel iets.
Araki zal er allemaal wel iets mee bedoeld hebben, maar dat is ons dan toch mooi ontgaan. We moeten natuurlijk wel toegeven dat de jonge cast zich goed uit de slag trekt, en dat de film technisch geziend goed gemaakt werd. Walgelijk goed zelfs.