Il Grande Cocomero gaat over een epileptisch meiske, Pippi (tja) met lange slanke geepileerde benen, en de vriendschap met haar dokter. Voor beiden stelt het leven niet bijster veel voor. Voor haar wegens haar ziekte en ook wegens haar geforceerde relatie met ma en pa en voor dokter Arturo omdat hij door zijn vrouw in de steek is gelaten. Uiteraard is het niet altijd koek en ei tussen Pippi en Arturo.
In het begin heeft hij er behoorlijk moeite mee om haar vertrouwen te winnen. Wanneer Marinella, een meisje waar Pippi om geeft, sterft, is dat natuurlijk zijn fout. Toch groeien de twee naar elkaar toe en weten een bijzondere relatie op te bouwen, een waarvan je voelt dat er een zekere chemie in de lucht hangt zonder dat er echt iets gebeurt - zij is immers twaalf en hij in de dertig op zijn minst - maar waar ze allebei de persoon in vinden die ze zochten.
Zij heeft nu eindelijk iemand om te vertrouwen en van te houden, ze kan 'in alle rust' opgroeien en aan haar veranderende lichaam wennen, en hij vindt in haar een reden terug om 's morgens uberhaupt op te staan.
Om als kijker een reden te vinden om te blijven kijken, dat is andere koek. Het is zeer moeilijk om je in het verhaal in te leven en enige diepgaande sympathie op brengen, tenzij eventueel voor Pippi. Alleen zij weet min of meer te bekoren, en dat is echt niet alleen omdat ze een knap gezichtje heeft. Alle andere karakters zijn koud en afstandelijk. Dat geldt zowel voor Sergio Castellitto (o.a. uit Le Grand Bleu, Toxic Affair) en voor Anna Galiena (Le Mari de la Coiffeuse) als voor Laura Betti (La Dolce Vita) Regisseuse Francesca Archibugi (Dans la Soiree) doet misschien haar best, maar, of dat nu in haar bedoeling lag of niet, een Rain Woman is Il Grande Cocomero niet geworden. Misschien dat de geoefende cinefiel hier een boodschap aan heeft, en zich beter kan identificeren met de personages uit Cocomero, maar dit is verre van geschikt voor het doorsnee publiek.