Een Nederlanstalige film waarin we de acteurs een groot gedeelte van de tijd zien repeteren voor een toneelstuk, het klinkt nu niet bepaald aanlokkelijk. Zeker niet voor niet-toneelliefhebbers. Komt daarbij dat het hier gaat om een dramatisch zwaargeladen film waarin één van Nederlands grootste monumenten op amusementsvlak de hoofdrol speelt... Maar wie dacht dat Rijk De Gooijer hiermee te hoog greep heeft het lelijk fout, want de man verbaasde ons met een meer dan overtuigende vertolking. Dat hij met deze rol in feite ook een deel van zijn eigen carrière uitbeeldt, maakt het enkel nog maar mooier.
In Hoogste Tijd, gebaseerd op het gelijknamig boek van Harry Mulisch, volgen we de revue-artiest Willem Bouwmeester. Op het einde van zijn carrière krijgt een (in feite te hoog gegrepen rol) aangeboden in het toneelstuk 'Noodweer'. Daarin speelt hij Pierre de Vries, die, gewikkeld in een aantal intriges, juist voor zijn laatste optreden zijn minnaar wurgt. Bouwmeester raakt tijdens de repetities steeds hechter verbonden met zijn toneelkarakter. Dit door de bijna tirannieke regisseur (Josse De Pauw) die hem ertoe aanzet om uit zijn persoonlijk verleden emoties te putten.
Langzamerhand zien we hoe Bouwmeester geworden is tot wat hij nu is: een tweederangs revueartiest. Maar tegelijkertijd zien we hoe hij met deze laatste rol zijn (gefrustreerd en door minderwaardigheid doordrongen) geweten toch enigszins weet te sussen. Vooral zijn rol tijdens de tweede oorlog speelt hem (onbewust) parten, en heeft geleid tot zijn vroegtijdig afgeremde loopbaan als artiest.
Deze film van Frans Weisz klinkt zeer zwaar, maar door de uitmuntende vertolking van Rijk De Gooijer bleven we geboeid kijken naar dit spektakel. Josse De Pauw zet een arrogante, maar daardoor ook heel doeltreffende regisseur neer, terwijl de rest van de cast uitstekend werk verricht. Ook Michaël Pas speelt mee, doch slechts in een heel kleine rol.
Niet alleen het verhaal en de acteerprestaties konden ons bekoren. Ook het visueel geheel sprak ons wel aan. De fotografie werd verzorgd door Robbie Müller, die vaak samenwerkte met Wim Wenders, en ook Mad Dog And Glory fotografeerde. Ben van Os was dan weer verantwoordelijk voor het decor en de kostuums. Op zijn curriculum staan films van Peter Greenaway (o.a. Prospero's Books!) en van Robert Altman. De man kreeg zelfs een oscarnominatie voor Orlando. Al bij al een warm aanbevolen film dus.