Het is ook nooit goed: gaat Sharon Stone uit de kleren, dan schreeuwen oerconservatieve exemplaren van heiligschennis. Houdt ze het allemaal netjes, hoor je dat steamy Sharon het er met kleren nog slechter van af brengt dan zonder. De veelbesproken actrice lijkt voorlopig nog van twee walletjes te smullen. Haar nieuwste prent met Sylvester Stallone, The Specialist, wordt volgens insiders de meest gewaagde uit de geschiedenis. Als intermezzo kon Mark Rydell haar strikken voor een rol in Intersection, als tegenspeelster van Richard Gere.
De inmiddels duifgrijze Gere speelt Vincent Eastman, een getalenteerde en gevierde architect. In de eerste scene van de film zien we hem in zijn wagen, op weg naar zijn minnares Olivia Marshak. Hij neemt een brief uit zijn binnenzak en lijkt diep in gedachten verzonken. Plotseling duikt een stilstaande wagen op, Vincent moet uitwijken en de wagen duikt de gracht in.
Het vervolg van de film is opgebouwd als één grote flash-back. We leren Vincent Eastman kennen als architect en huisvader van een gezin, bestaande uit een lieve dertienjarige dochter en zijn vrouw Sally. Op een dag wordt hij geraakt door één van Cupdio's pijlen en hij stort zich in een buitenechtelijke relatie met een knappe en vrijgevochten journaliste, Olivia Marshak. Eastman is een twijfelaar, is gek van Olivia, maar kan zijn verleden niet achterlaten. Hij staat voor een dilemma, dat tenslotte fataal zal blijken.
Intersection komt tergend langzaam op gang. Als een schildpad kruipen de beelden over het scherm. Mark Rydell heeft bijzonder veel aandacht voor decorschildering en omgeving en ook de muziek van James Newton Howard (Pretty Woman, The Fugutive) pingelt traag als een adagium. Echt vervelend wordt het nooit: traag is mooi en intens.
Scenaristen David Rayfiel en Marshall Brickmann vertellen hun verhaal in vrij onsamenhangende delen, die pas op het einde samenvloeien in een ultieme katastrofe: het ongeluk. Heel de film lang weet men niet of Vincent nu dood is of niet. En wat stond er in de brief? Antwoorden volgen in een fraai slotgedeelte, waar het tempo wat wordt opgedreven en iets kwistiger met emotie wordt omgesprongen. Toch blijft het allemaal wat cliché en is vooral het acteerwerk van Richard Gere ondermaats. Hij brengt niets meer dan een reeks standaard gezichtsuitdrukkingen, die een doordeweekse tweederangsacteur beter zou doen.
Sharon Stone zal nooit een rasactrice worden, maar moet niet onder doen voor de andere acteurs. Bijrollen van Martin Landau (Space 1999, Man from U.N.C.L.E) en Lolita Davidovich (Raising Caine) springen niet uit de band. De dialogen zijn afgezaagde gemeenplaatsen en het verhaal wil zichzelf als net iets te echt presenteren.
Wat overblijft is een film die drijft in de grijze middelmaat: een perfect maatwerk van spanning en romantiek, matig acteerwerk, enkele sfeervolle symbolen en natuurlijk het dilemma van een fatale liefde.