Veel filmliefhebbers hebben het niet op Branagh. Niet alleen is de man (soms te) succesvol, maar hij durft nog al eens hoogvaardig overkomen. Het aantal mensen dat zich kreupel heeft gelachen met het financieel en filmkritisch fiasco Mary Shelley's Frankenstein is waarschijnlijk niet te tellen. Pech voor hen natuurlijk, want hij is terug, en hij heeft toch wel iets leuks meegebracht.
In In The Bleak Midwinter volgen we de werkloze acteur/regisseur Joe (Michael Maloney) die tegen het advies van zijn agent (Joan Collins) in, een stuk op poten zet. Hij verzamelt hiervoor een groep (eveneens) aan lager wal geraakte acteurs. Het stuk dat hij voor ogen ziet is Hamlet, en het feit dat zijn groep daarvoor eigenlijk te klein is lost hij op door alle mogelijke bijrollen door dezelfde acteur te laten spelen. Plaats van het gebeuren is een afgelegen kerk. Het tijdstip: vlak voor Kerstdag. In enkele weken tijd probeert Joe zijn visie van het stuk bij zijn acteurs over te brengen. Het acteurgezelschap dat geplaagd wordt door drank, faalangst, onbeslistheid, homofobie, bijziendheid en een magere voorverkoop, brengt er niets van terecht, en Joe ziet zijn droom en zijn laatste centen in rook opgaan. Tot ze zich natuurlijk herpakken... of is dit maar schijn?
Een toneel in een toneel dus, net als het mooie Hoogste Tijd, en nog maar eens in zwart-wit. En net als in Ed Wood en Schindler's List was dit laatste niet zozeer een kwestie van geldgebrek, maar een weldoordachte beslissing. En opnieuw werkt het, want in plaats van een afgelikte Hollywoodsfeer krijgen we meer het gevoel dat we vanachter de coulissen meegluren naar het spektakel. En de toevalligheden zijn natuurlijk te groot om Kenneth Branagh niet als de worstelende, maar met vuur bezeten regisseur te zien. Branagh bewijst wel dat hij het wel degelijk in zich heeft om een goede film te maken, maar dat zal dan volgens velen meer te maken hebben dat hij niet vóór, maar enkel achter de camera (en het script) stond.
In tegenstelling met veel (Amerikaanse) komedies krijgen we hier geen lege doos voorgeschoteld. Tussen de leuke, en tevens tragische toestanden in krijgen we een aantal echte mensen te zien. Mensen met twijfels, verwachtingen en verlangens. Branagh kreeg een heel competente en leuke cast bijeen, en het was vooral leuk om Joan Collins weer eens te zien, terwijl Julia Sawalha een heel symathieke Nina (die Orphelia speelt, en ook Joe's hart steelt) neerzet. Ooit speelde ze de hoofdredactrice van een schoolblad in een Britse jeugdserie. Met naast haar, jawel, Gabriëlla Anwar.
Of we nu teveel zoeken achter de film weten we niet, we maar dachten zelfs een link met Star Wars te zien. Branagh werd immers ooit genoemd als dé kandidaat om de jonge Obi-Wan Kenobi te spelen in de nieuwe Star Wars films. Maar om die link te kunnen leggen zult u zelf moeten gaan zien. Het is trouwens een aanrader, maar dat had u al begrepen.