De film vertelt het verhaal van een Amerikaanse kolonel (een sobere Anthony Hopkins) die het leger verlaat en zich met zijn familie op een afgelegen ranch vestigt, waar hij zijn drie zonen ver van het oorlogsgeweld kan grootbrengen. De drie jongens kunnen goed met elkaar opschieten, maar wanneer één van hen verliefd wordt op een aantrekkelijke jonge vrouw zal dit verregaande gevolgen hebben voor iedereen en ook het oorlogsgeweld is nog niet helemaal verdwenen...
Een opmerkelijke cast: dat is het minste wat je kunt zeggen over Legends of The Fall. Naast hogergenoemde Anthony Hopkins zien we ook nog Brad Pitt in zijn eerste film na zijn doorbraak Interview With The Vampire en Henry Thomas, die zo'n tien jaar terug jong en oud ontroerde als de kleine Eliott in Steven Spielbergs E.T. Vrouwelijk schoon van dienst is Julia Ormond. Maar niemand slaagt erin om echt te overtuigen en de kijker te boeien. De prent vertoont overigens ook symptomen van het Wyatt Earp-syndroom. U kent het wel: een film die een TGV zou moeten zijn, maar op meerdere momenten meer weg heeft van een aftandse diesellocomotief. Meerdere factoren zijn hiervoor uiteindelijk verantwoordelijk, maar vooral het feit dat het verhaal al te vaak een andere wending aanneemt, maakt het voor de kijker moeilijk om te volgen. Het resultaat van scenaristen Susan Shilliday en Bill Wittlif, die met Legends of The Fall aan hun eerste grote film toe zijn, bewijst nog maar eens dat het niet evident is om een novelle in filmvorm om te toveren.
Legends Of The Fall heeft het desalniettemin in Amerika meer dan behoorlijk gedaan. Of hij hetzelfde gunstige lot in ons landje beschoren is, is nog maar de vraag, want de heren van Columbia opteerden ervoor om de prent in dezelfde week uit te brengen als Star Trek Generations.
Hoe dan ook, het is een film geworden die de meesten uiteindelijk op één been zal zetten: ofwel enthousiast voor ofwel compromisloos tegen. Waar de enen het zullen hebben over prachtige decors, ontroerende beelden en dies meer zullen de anderen spreken over goedkope sentimentaliteit en slijmerige toestanden. Bovendien kun je je als kijker niet van de indruk ontdoen dat je dit alles al een keer eerder hebt gezien. Meer bepaald A River Runs Through It - met notabene ook Brad Pitt in één van de bijrollen - komt meer dan eens het hoekje om kijken. Maar de relatief onbekende regisseur Edward Zwick slaagt er helaas niet in om de prestatie van collega Robert Redford van drie jaar terug te evenaren, laat staan te overtreffen. Jammer.