Het verhaal start zeer idyllisch. We bevinden ons in het oude New England, middenin de burgeroorlog. Nadat Marmee (Susan Sarandon) de dag in deugd heeft doorgebracht in de plaatselijke liefdadigheid, haast ze zich naar huis, om samen met haar vier liefhebbende dochters kerstavond in alle gezelligheid te vieren. Ondanks de schaarste aan voedsel en brandstof is er ten huize March geen tekort aan warmte of liefde. Na de kerstdagen gaat het leven zijn gewone gangetje verder. Meg, de oudste van de vier, slijt haar dagen als gouvernante en verlangt naar een eigen gezin. Ze is dan ook druk op zoek naar een man. Jo (Winona Ryder) is een heel ander geval. Ze zit nogal in de knoop met zichzelf en kan zich enkel uitleven in het neerschrijven en proclameren van hele verhalen. Ze vindt een goede lotgenoot in de persoon van Theodore Laurence, het buurjongetje die ze lieflijk Teddy of Laurie noemt.
Naast de ambitieuze Jo lijkt Beth wel een saaie meid. Toch is ze overal geliefd omwille van haar deugdzaamheid. Tenslotte is er nog Amy (Kirsten Dunst), een zelfzuchtig wicht dat ondanks haar vele manipulaties geadoreerd wordt door de hele familie. Naast de dagelijkse beslommeringen is er niet veel te vermelden. Totdat de familie March een telegram ontvangt met het bericht dat vader March gewond is na een hevige strijd aan het front. Marmee laat haar kroost achter en de kuikentjes leren zo op eigen benen staan.
Alles komt nu in een stroomversnelling terecht. Beth wordt geteisterd door een ziekte waar ze nooit volledig meer van zal bevrijd worden. Megs hart ontwaakt en schiet in vuur en vlam voor Laurie's leraar (Eric Stoltz). Ook Jo kent de nodige passie. Na een liefdesverklaring van Laurie ontvlucht ze het ouderlijk huis en komt zo terecht in de armen van een oudere professor (Gabriël Byrne). Zoals in alle sprookjes komt aan het einde alles toch nog goed terecht en leefden ze nog lang en gelukkig.
Als men de vele jaren werk en de opmerkelijk uitmuntende cast in rekening brengt, zou men toch een goed resultaat verwachten. Jammer genoeg komt de film echter wat flauw over. Na een trage start, volgt een ietwat voorspelbaar verhaal en net op het moment dat het interessant begint te worden, krijgt men enkel nog de aftiteling te zien. Ook Susan Sarandon kan de film niet echt redden.Ze komt nu eenmaal beter tot haar in sterke rollen zoals bijvoorbeeld in Thelma and Louise dan als moederkloek.
Gelukkig zijn de acteerprestaties van Kirsten Dunst en Eric Stoltz best te pruimen. Zelfs Winona Ryder, die nu toch al de nodige ervaring heeft opgedaan in meerdere kostuumfilms, kan niet aan hen tippen. Ondanks de hoge 'traanfactor' brengt Winona Ryder toch nog hier en daar een fijne glimlach op het gelaat. Veel plezier ermee.