Nicolas Gunnar (Dolph Lundgren), een nogal schietgrage Zweed, wordt door een Amerikaanse multinational ingehuurd om schoon schip te maken met de ietwat koppige eilandbewoners van een klein eiland ergens in de omgeving van Thailand. De opdracht is vrij simpel: opruimen en wegwezen!
Maar een (Amerikaanse) film zou een (Amerikaanse) film niet zijn als het bloeddorstige hoofdpersonage niet plotseling een woordenboek bij de hand neemt en op zoek gaat naar de betekekenis van het woord 'medelijden'. Gunnar, die inmiddels al een zestal 'kameraden' heeft opgetrommeld, wordt immers vriendelijk onthaald door de plaatselijke bevolking van het eiland. Hij maakt kennis met enkele (héél) leuk ogende schoonheden en krijgt dan ook onmiddellijk twijfels over de ware toedracht van zijn opdracht. Een dozijn palmbomen lijkt hem nu niet meteen de moeite.
Tot hiertoe kreeg hij van een aantal naeve pennelikkers enkel wat overbodige achtergrondinformatie te horen over de bedoelingen van de Amerikaanse multinational. Later pas komt hij er achter dat zijn opdracht eruit bestaat de weg vrij te maken voor de ontginning van... vogelpoep! De toiletgang van duizenden vogels over een periode van honderden jaren zou nu eenmaal goed zijn voor een onmetelijke schat aan kostbare mineralen. En als je dat niet gelooft, hebben ze in Hollywood volgende maand reeds een ander verhaaltje voor je klaarliggen.
Van hier af aan transformeert Men of War in een gewetensloze kakofonie van geweld, aktie en dergelijken. De prent, die nu toch al een dikke zestig minuten flink op de zenuwen begint te werken, maakt al gauw een wonderbaarlijke overgang van leuke tropische landschappen naar bloedige (nog steeds tropische) slagvelden.
Regisseur Perry Lang weet voor zijn weinig originele 'crash boom bang'-prent gewoonweg niet waar eerst te gaan aankloppen. Met stukjes uit Rambo, Hard Target en vooral On Deadly Ground plakt hij z'n geesteskind aan elkaar.
Kort samengevat is Men of War dus duidelijk niets meer, maar voor de liefhebbers zeker ook niets minder, dan een getrouwe kopie van Seagals film uit 1993. Je haalt het geheel gewoon eens door de keukenrobot en voegt er ondertussen ook nog eens iets meer explosieven bij. Zand in plaats van sneeuw, Kevin Tighe in plaats van Michael Caine en, jawel, Dolph Lundgren in plaats van Steven Seagal. U vraagt, wij knallen!