We presenteren u daarom graag Il Mostro oftewel Het Monster, een film van én met Italië's meesterkomiek Roberto Benigni.
Over de inhoud kunnen we kort zijn: Loris, een eeuwige schlemiel, wordt er ten onrechte van verdacht een langgezocht lustmoordenaar te zijn. Om hem in de val te lokken krijgt de naïeve politieagente Jessica de opdracht om Loris' driften aan te wakkeren zodat hij net voor een nieuwe aanval kan gearresteerd worden.
En ja hoor, wat iedereen verwacht, gebeurt ook: Jessica en Loris vallen voor elkaar, de echte schurk wordt op het laatste nippertje in de boeien geslaan en de tortelduifjes leefden nog lang en gelukkig. Geef toe, innoverend kunt u het scenario niet noemen. Ook Benigni's uitwerking van dit verhaal laat te wensen over. Alle clichés en stereotypische 'komische' elementen worden nogmaals door de vleesmolen gedraaid en het resulterend stukje geregeld ruikt verdacht bedorven.
Deze sitcom moet het dan ook niet hebben van clevere one-liners of onverwachte plotwendingen. Integendeel, de grappen en grollen zijn boertig en platvloers. De slapstick draait enkel rond obsceniteiten en grofheden waar het vet en het sexisme van afdruipen. De oertijd is waarlijk nog maar pas voorbij.
De acteurs zelf tenslotte, acteren als onder doodsbedreiging. De typetjes die ze neerzetten kunnen bij de toeschouwer geen sympathie opwekken, enkel een intens gevoelen van mede-lijden met hun afgang.
Publiekstrekker Michel Leblanc (laatst nog te zien in Grosse Fatigue) kan de zaak evenmin redden. Het feit dat hij gedubd werd teneinde vloeiend Italiaanse zinnen uit zijn mond te laten rollen, heeft hier natuurlijk veel mee te maken. De schaarse half-komische momenten zijn dit enkel bij gratie van Benigni's bekkentrekkerij. OK, ook de 'duckwalk' kon de mondhoeken een halve centimeter doen omhoogkrullen maar al bij al blijft het bekijken van deze Italiaanse komedie een pijnlijke ervaring. De film is een herkauwen van een herkauwen van een herkauwen. En wat u uiteindelijk te zien krijgt, hébt u al eens gezien, maar dan leuker en beter.
De beste momenten van dit niemendalletje zijn dan ook de eerste en laatste: juist ja, de generieken. De begingeneriek met het grappige tekenfilmpje en de eindgeneriek met de bijhorende opluchting (eindelijk is uw kwelling voorbij) kunnen de teleurstelling van twee uur verloren cinema slechts matig verzachten.
Haal na de film uw droogste mop vanonder het stof en let op de reactie van uw cinemavrienden: wedden dat ze u uitroepen tot beste komiek van de eeuw?!