Het verhaal dat ons in deze prent wordt voorgeschoteld is gebaseerd op ware feiten. In het Engeland van een eeuw of wat terug was er inderdaad een koning George (een zalige Nigel Hawthorne) die er bij momenten wel erg rare gewoonten op nahield. Want geef toe: om vier uur 's ochtends je hele hofhouding het bed uit zetten om in de buitenlucht te gaan rondlopen, er zijn prettiger manieren om de dag mee te beginnen. En alhoewel dit inderdaad niet echt gewoon is, was dit geen reden voor het volk om hun koning uit zijn macht te ontzetten. Iets waarvan onze hedendaagse politieke leiders nog duidelijk iets kunnen leren. Helaas gaat het met de gezondheid van onze koning niet de goede kant uit, integendeel zelfs, en dat is voor zoonlief reden genoeg om deze keer wel de bevoegdheden van zijn vader over te nemen en om hem naar een ziekenhuis te sturen. Maar papaatje is vastbesloten om terug te keren en het zal hem nog uiteindelijk lukken ook.
Interessant om weten is het feit dat jaren nadien werd ontdekt dat koning George de derde inderdaad dement aan het worden was en dat die ziekte inderdaad verantwoordelijk was en is voor hoger vernoemde symptomen.
Regisseur Nicholas Hytner begint zijn eerste grote film als een lichte komedie om na een klein halfuur over te schakelen naar het drama-genre. Misschien een iets te bruuske wending, maar we vergeven het de man graag. Want The Madness of King George is een meer dan mooie film geworden die een ontroerend en tegelijkertijd ook relativerend beeld geeft van dementie, een ziekte die ondanks alles toch nog voor velen een taboe is. Geen ogenblik langdradig of vervelend, mooie kostumering, een lust voor oog en oor, kortom: meer moet dat niet zijn.
Mooie akteerprestaties ook van Nigel Hawthorne in de titelrol en Helen Mirren. Voor wie het overigens mocht vergeten zijn: The Madness of King George was eind maart goed voor de oscar voor de beste art direction en kreeg ook nog een nominatie voor de beste acteur. En dat dat op z'n minst verdiend was, had u allicht al wel begrepen.
Waarom dan toch 'maar' een drie sterren-beoordeling? Dat heeft dan weer te maken met het feit dat ondergetekende pas hoge cijfers geeft als er tijdens de film vonken overspringen van scherm naar kijker die de film net dat tikkeltje extra geven. En dat gevoel hebben we jammer genoeg maar enkele seconden gehad tijdens de vertoning. Maar laat dat geen reden zijn om de film niet te gaan bekijken.