In een verlaten pand in Moskou probeert een deels Amerikaans, deels Russische filmploeg met veel moeite een low-budgetfilm te maken. Wanneer op een avond de stomme (letterlijk!) Billy, die verantwoordelijk is voor de make-up bij de special effects, opgesloten raakt in de vervallen filmstudio, doet ze onthutsende ontdekkingen.
Enkele leden van de filmploeg blijken namelijk met een totaal andere film bezig te zijn. En dit keer is het bloed geen fake zoete substantie.
Verdwaald in de daedalische Russische underground van pornografie en snuff-movies, wordt Billy anderhalf uur lang op bangelijk spannende manier het slachtoffer van achtervolgingen en doodsbedreigingen. Zijn alle Russen corrupt of heeft één man het toch goed met haar voor?
De Koude Oorlog mag dan wel al voorbij zijn, Amerikanen en Russen vertrouwen elkaar nog steeds niet compleet. Terwijl aanvankelijk alle Russen negatief geportretteerd worden, komt de redding uiteindelijk toch uit hun kamp.
Maar vooraleer het zover is, worden eerst enkele lichamen doorkliefd en/of neergeknald en worden de achtervolgingen met een bloedgang één na één ingezet. De hele film door wordt de toeschouwer op het verkeerde been gezet. Wie is te vertrouwen? Is neerschieten ook doodschieten? En waarom willen de Russen absoluut die ene diskette bemachtigen?
Alleen na het doorstaan van honderd minuten niet aflatende spanning, zult u het antwoord op al deze vragen te weten komen. Hou de adem dus alvast in. Zonder te willen bedillen, dient toch gezegd dat het verhaal niet sluit als een bus. Er zitten heus wel dubieuze en vergezochte, onlogische plotwendingen in Mute Witness en ook het einde is flauw in vergelijking met de rest van de prent. Desalniettemin: chapeau voor Anthony Waller, die niet enkel een genietbare thriller maar ook een hel voor de zenuwen creerde.