Een echt vrolijke film is het niet geworden, het debuut van Allen en Albert Hughes. Dat viel gezien het thema ook niet te verwachten. Menace II Society (letterlijk: bedreiging voor de maatschappij) sluit aan bij wat de voorbije maanden weer geregeld in het nieuws kwam: een schreeuw van woede uit het zwarte getto. Wie er nog steeds niet van overtuigd is dat Amerika meer is dan Disneyworld alleen, mag deze film niet aan zich laten voorbijgaan.
De film begint 'in medias res'. Caine en zijn compaan O-Dog raken betrokken in een dubbele roofmoord. O-Dog weet de videocassette te bemachtigen en het duo slaat op de vlucht. Stapsgewijs leren we het zwarte getto kennen. Caine heeft pas zijn highschool-diploma behaald en woont bij zijn diepgelovige grootouders die er alles voor doen om hem op het rechte pad te houden. Er is echter ook de gewetenloze O-Dog, die zijn vriend betrekt in het drugsdealen.
Sharif heeft zich tot de godsdienst bekeerd en wil iets van zijn leven maken. Hij kan rekenen op de steun van zijn vader. Caine verloor zijn aan drugs verslaafde ouders toen hij nog een kind was. Johan Taines theorie wordt hier nog maar eens bewezen: een mens wordt gedeeltelijk bepaald door het milieu waarin hij leeft.
En de omgeving die de broer Hughes schetsen is niet bepaald rozegeur en maneschijn. Als op een dag Caines' neef wordt vermoord, zoek hij wraak. Hij geraakt echter betrokken bij een autodiefstal en belandt in de gevangenis. Caine en zijn bendemakkers komen in een oneindige cirkel van geweld terecht, waar moeilijk aan te ontsnappen valt.
De bedoeling van deze film is duidelijk een-en-ander wakker te schudden. Geweld wordt dan ook niet geschuwd en wordt soms zelfs op een walgelijke manier in beeld gebracht, zodat het schokeffect zeker en vast wordt bereikt.
De grote sterkte van deze film is zijn authenticiteit. Tyrin Turner (Caine) en Larenz Tate (O-Dog) zetten geen figuren neer, maar realistische personnages. Het verhaal is echter te fragmentarisch en is zelden echt emotioneel geladen. Hoe kun je medelijden hebben met een van verdriet huilende man, die zonet zelf iemand heeft neergeschoten? In het getto heerst de wet van de sterkste. Alleen met geweld kun je in deze jungle van drugdealers overleven. Miserie is hier troef.
Soms krijg je echter de indruk dat de filmmakers net iets te veel hun best hebben gedaan om het allemaal real life voor te stellen en verliest het filmisch verhaal zijn trappers. Echt boeiend om naar te kijken is deze prent dan ook niet, hoewel de broers Hughes hun best doen ook nog een boodschap mee te geven aan de kijkers. Laten we die dan ook maar onthouden, en de rest vergeten.