Wel,bij Mary Shelley's Frankenstein was het weer eens zover. Kenneth Branagh, de regisseur van de film en tevens ook vertolker van Frankenstein, tovert zo'n vlotte combinatie van horror, mystiek en romantiek op het scherm, dat je haast vergeet dat je middenin een film zit. En dat is toch wel de bedoeling van het medium, of niet?
Voor de lezers die de legende van Frankenstein nog niet kennen - of in ee andere vorm misschien - hier even een korte samenvatting. Het verhaal gaat over Victor Frankenstein, een voor zijn tijd wel erg alternatieve geleerde. Hij denkt namelijk met elektrische stroom lijken terug tot leven te kunnen brengen. Waldman (John Cleese), een universiteitsprofessor die met Victor bevriend is, is er naar eigen zeggen al in geslaagd, maar wou niets meer met het idee te maken hebben. Na Waldmans dood komt Victor in handen van zijn dagboek, en slaat hij zelf aan het experimenteren. Frankenstein wordt op den duur zo bezeten door deze materie, dat hij er zelfs zijn verloofde Elizabeth (Helena Bonham Carter) voor laat staan. Op een dag lukt het hem uiteindelijk een uit allerlei lijken samengesteld schepsel levend te maken. Zijn creatie blijkt echter een afschuwelijk monster te zijn. Door een stom toeval wordt het schepsel enkele minuten later gedood. Victor besluit dan ook om de volgende dag zijn laboratorium op te doeken en alle geschriften te verbranden.
Natuurlijk is het creatuur niet echt dood (wat dacht u!), en vindt hij 's nachts zijn weg naar buiten. Daar komt hij tot het besef dat hij omwille van zijn afschrikwekkend uiterlijk eenzaam is, ook al heeft hij net als andere mensen, gevoelens. Dat is natuurlijk een makkelijke manier om sentiment op te wekken (een vergelijking met Mask en The Elephant Man dringt zich op), maar DeNiro geeft op zulk een magistrale manier gestalte aan het beest dat je dit als toeschouwer snel vergeet.
Over deze film hangt een Nostradamus- achtige sfeer. Wie die film heeft gezien, weet dus wat de ingrediënten zijn: prachtige 18e eeuwse decors, kledingstukken, en natuurlijk ook... de pest. We zullen het maar zuiver toevallig noemen dat, net als Nostradamus, ook Victor in de universiteit opmerkingen maakt over de kwaliteit van de doktersopleiding.
Niet alleen het verhaal op zich is prachtig, maar ook de hele entourage. Zo zijn alle decors voor de film gebouwd in de filmstudio's in Engeland, en daar is niet het minste van te merken. De straatsteentjes zijn zelfs met boten overgevaren uit Portugal en er werd een compleet stukje Noordpool op de set gebouwd. Robert De Niro schittert als het monster, en gaat dan ook met de grootste eer lopen. Victor, zijn vriend Henry (Tom Hulce) en zijn vader (Ian Holm) vormen de slagroom op het toetje. Niet iedereen is het met onze viersterren-waardering eens, en de conclusie is dan ook: sla de raad van de collega's in de wind, ga kijken en oordeel zelf. You won't regret it.