Met deze film maakt Janet Jackson voor het eerst haar opwachting op het witte doek, en één ding kan alvast gezegd worden: ze brengt het er niet beter vanaf dan broertje Michael.
Jackson is de Justice uit de titel die graag aan het dichten slaat, om haar frustaties kwijt te kunnen, frustraties omtrent de levensstijl van haar medemensen. Haar vriendje wordt in de eerste minuut van de film doodgeschoten. Na een rouwperiode besluit ze haar vriendin en twee mannen te vergezellen op een tocht met een postwagen naar Oklahoma. De trip draait echter uit op een complete ramp die bol staat van onderlinge ruzies. Toch slaagt Singleton erin een happy end aan Poetic Justice te breien.
Wat moet je als filmcriticus hier nu van zeggen zonder dat half België je voor racist uitscheldt? Singletons films zijn duidelijk gemaakt door, over en voor zwarte mensen. Dat hij niet zo van de typische blanke film houdt, maakt hij duidelijk door middel van een film die wordt gedraaid in de plaatselijke drive in. Enkele clichés worden zodanig door het slijk getrokken dat het niet mooi meer is. Singleton klaagt eens te meer de situatie in South-Central L.A. aan, de wijk die berucht is geworden door de rassenrellen. Hij steekt daarbij de schuld graag op de blanke bevolking.
Dat is natuurlijk het makkelijkst. Maar in feite verplicht niemand de zwarten ertoe elkaar uit te moorden, dat doen ze zelf. Het is een kenmerk van de zwarte bevolking zich te groeperen in verschillende clans, cliques of gangs, noem het hoe je wil, en dan aan het moorden te slaan. Maar als je dat zegt, ben je racist.
Als blanke kijken naar Poetic Justice komt overeen met een cultuurschok zo hoog als een huis, waar je uren later nog steeds van zindert. Het is gewoon onmogelijk om je in te leven in de levensstijl van de zwarte bevolking. Dat ligt niet aan de prent, maar dat is gewoon omdat die cultuur zo sterk verschilt van de onze. Respect voor elkaar is onbestaande. Mannen zijn 'niggers' en vrouwen zijn 'bitches'. Er worden geen drie woorden na elkaar uitgesproken zonder een fuck of een shit en er wordt constant geruzied. Niet iedereen lijkt die manier van leven te appreciëren, en daarover gaat Poetic Justice. Tracht als enkeling de massa maar eens te weerstaan.
John Singleton is slechts een voorbeeld van een generatie zwarte regisseurs die het opneemt voor de Afro-Amerikaanse minderheid in de U.S. Waar Spike Lee het zware thema verzacht door komische intermezzo's en waar Mario Van Peebles het onderwerp verweeft met een politie- of westernverhaal, daar gooit Singleton de misère recht in het gezicht van de kijker die dan misselijk de zaal verlaat. En dat is niet de bedoeling van het medium film. De enigen die het probleem kunnen oplossen zijn de zwarten zelf. Hopelijk was dit de laatste film over South-Central L.A. voor een hele tijd.