Een kritiek die u vaak zult horen over deze film is dat er maar een mager verhaaltje omheen de adembenemende fotografie zit. Wat ons betreft gaat dat niet op. De plot van Rapa Nui zit redelijk ingenieus in elkaar en bevat talrijke subplots. Alleen moet u die plot met een flinke korrel zout nemen.
De bewoners van Paaseiland (Rapa Nui zo u wilt) bestaan uit twee groepen: de Langoren en de Kortoren. Noro (Jason Scott Lee), een Langoor, en Ramana (Sandrine Holt), een Kortoor, worden op elkaar verliefd, maar om te mogen trouwen moet Noro een belangrijke wedstrijd winnen waarbij een ei van een nabijgelegen eiland moet worden gehaald. Om die te winnen gaat Noro in de leer bij een Karate Kid-achtige opa. Make (Esai Morales), een Kortoor, heeft echter ook zijn oog laten vallen op Ramana en besluit aan de wedstrijd mee te doen om haar voor zich te kunnen winnen.
Niet alles in de film is even geslaagd. Enkele scenes zijn echt te veel van het goede, zoals de witte kano tegen het einde van de film. Verder kunt u zonder al te veel moeite een hoop typische Hollywood-ingredienten in de film terugvinden. Wat dacht u bijvoorbeeld van een passionele, verboden liefde met nog eens een rivaal er bovenop? Of een lekkere ouderwetse wedstrijd waarin de deelnemers (gemakkelijk van elkaar te onderscheiden door verschillende kleurtjes) een voor een afvallen tot er nog maar twee overblijven, de goeie en de slechte natuurlijk, en ai! Het leek er toch wel even op dat de slechte ging winnen. Plak daar nog een stroperig Hollywood-einde aan vast, en ziehier: Rocky goes Paaseiland.
De positieve kanten mogen natuurlijk ook vermeld worden. Als je weet dat de film door een zekere Kevin Costner werd geproduceerd, kan je er prat op gaan dat er veel geld mee gemoeid is. En dat is wel aan Rapa Nui te zien. Vele beelden zijn erg spectaculair opgevat, bijvoorbeeld bij het bouwen en vervoeren van de beelden werd er duidelijk niet op de dollars gelet. Dat soort scenes is dan ook erg geslaagd. De fotografie van het eiland is daarenboven adembenemend prachtig. Maar dat neemt de gaten in het script nog niet weg. En ook van memorabele acteerprestaties moet Rapa Nui het niet hebben.
Dat Kevin Reynolds een van de drijvende krachten was achter dit project is overduidelijk. De overeenkomsten met Prince Of Thieves zijn talrijk: ook dit is een Hollywood-isatie van een oud thema. Imposante houten gevaartes (de katapulten in Robin Hood) zijn ook hier overvloedig aanwezig, en het camerawerk is nagenoeg identiek (herinnert u zich dat shot nog waar de camera was bevestigd op de pijl? Ook in Rapa Nui een gelijkaardig effect namelijk een camera bevestigd aan een omvervallende boom).
Bent u niet al te kritisch, dan kunt u zich rustig laten wegzakken in de bioscoopstoel en genieten van de onaards mooie beelden, en de schoonheidsfoutjes in het verhaal negeren.