THE ROAD TO WELLVILLE

Lavementen bij de vleet

Alan Parker slaagde erin met zijn nieuwste prent een interessant onderwerp aan te snijden. Tot zover de kwaliteit van de film. De veel te lange uitwerking is een opeenstapeling van mislukte en vooral eenzijdige grappen.

Anthony Hopkins speelt Dr. Kellog, jawel de uitvinder van de gelijknamige cornflakes. Hij is een man die geobsedeerd blijkt met hygiëne. In een obscuur Engels dorpje bouwde hij een sanatorium voor rasechte gezondheidsfreaks.

Een getrouwd stel, gespeeld door Bridget Fonda en Mathew Broderick, besluit zich in te schrijven voor een kuur. Broderick lijdt aan indigestie en wordt door Kellog aangeraden één van zijn therapieën te volgen. Die bestaat uit lavementen, elektrische baden, klisteerspuiten, algehele onthouding en meer lavementen. Ondertussen begeeft hij zich aan enkele slippertjes met Lara Flynn Boyle, die we kennen als Donna uit Twin Peaks.

Vanaf dan wordt de film een aaneenschakeling van anale grappen en in suggestievere mate seksuele exploten. Die aanpak werkt en is zelfs leuk in het begin maar begint snel te vervelen, wanneer de makers komen aandrijven met steeds dezelfde toespelingen.

Om de film blijkbaar nodeloos te kunnen rekken heeft Parker, die tevens het scenario schreef, een tweede, totaal overbodige verhaallijn ingebouwd. Kellogs adoptiezoon, zowat het omgekeerde beeld van de dokter, wil samen met enkele sjoemelaars zelf een cornflakes fabriek uit de grond stampen maar slaagt uiteindelijk niet. Ziedaar de hele subplot!

De film moet het duidelijk niet hebben van het verhaal en de humor. Wat overblijft zijn de decors en de acteerprestaties. Wonderwel valt over beide niets slechts te verkondigen. Kellogs sanatorium bezit een verzameling uiterst bizarre toestellen, waaruit toch enige inventiviteit blijkt. Een rasacteur als Anthony Hopkins leeft zich perfect in zijn rol in en komt uiterst overtuigend over. Dat geldt tevens voor Matthew Broderick en helaas in mindere mate voor Bridget Fonda.

Van Alan Parker, de regisseur van Angel Heart en The Commitments, zijn we beter gewoon. The Road to Wellville is een matte klucht, die superhygiëne en zelfs taboes rond seks op een komische wijze wil aanklagen. Daar is de film spijtig genoeg allerminst in geslaagd.