Winkelen zonder geld, zonder doel en met een gestolen auto; het klinkt bizar maar toch is deze vorm van shopping het voornaamste tijdverdrijf voor de jongeren van twee rivalizerende straatbendes. Met een - liefst dure - gestolen auto racen ze door de stad en laten hierbij een spoor van destructie achter.
Bendeleider Billy (Jude Law), is nog maar net ontslagen uit de gevangenis, of hij voelt alweer de drang zijn reputatie te herbevestigen tegenover de vijand Tommy (Sean Pertwee). Samen met zijn vriendinnetje Jo (Sadie Frost, die je ook al kon zien in Coppola's Dracula) kiest Billy resoluut voor een risicovol leven.
Om de universaliteit van het joyriden en van de straatcriminaliteit nog te benadrukken, koos debuterend regisseur Paul Anderson er bewust voor deze film niet te situeren in de herkenbare omgeving van de grootstad. De hele prent speelt zich af in duistere, verlaten fabrieksgebouwen, ondergrondse opslagruimtes en mistige steegjes. De jongeren die deze mythische geïndustrialiseerde wereld bewonen zijn typische kinderen van het kapitalisme. Joyriden is voor hen dan ook een manier om hun frustraties af te reageren en hun identiteit te bevestigen.
Deze kinderen van de jaren tachtig geloven niet meer in de zin van het leven in een door geld aangedreven samenleving. Ze rechtvaardigen hun onwettige tijdverdrijf met het vragende 'What else is there?' waarop de ouderen hen geen zinvol antwoord bieden. Zelfs de goedmenende politie-agent Conway (Jonathan Pryce) staat machteloos tegenover de goedgeorganizeerde ondergrondse bendes.
Het is Jo die uiteindelijk beseft dat haar leven een andere kant uit moet. Ze spoort Billy aan om samen met haar de wereld in te trekken maar hij weigert te geloven dat er méér is dan dat heerlijke joyridersgevoel. De situatie dreigt echter uit de hand te lopen wanneer Billy enkele winkels 'onder handen neemt' waarop Tommy zijn oog had laten vallen. De benderivaliteit wordt hierdoor nog aangewakkerd en leidt tot een climax wanneer Billy zijn laatste slag wil slaan in een winkelcentrum.
Shopping is een niet bijster originele actiefilm over The Lost Generation- jongeren. De voorspelbaarheid en monotonie zorgen voor een déjà-vu effect en de sociale thema's die Paul Anderson poogt aan te kaarten worden té zwart-wit voorgesteld en niet binnen een groter referentiekader gesitueerd. Enkel de ware actieliefhebbers zullen deze prent dan ook ten volle waarderen. Een goede raad van de verkeersbrigade: na de film, voorzichtig naar huis!