Om zich daarvan te verzekeren, besloot hij om het titelcreatuur te laten ontwerpen door H.R. Giger, niet toevallig de man die 17 jaar geleden de Alien ontwierp. Een uitstekende beslissing, want het ding, een fascinerende combinatie van sensuele vrouwelijkheid en dodelijke gruwel was een kolfje naar de hand van Giger. Sil, want zo noemt het wezen, is dan ook de ster van de film waartegen al het andere verbleekt. Dat ligt in hoofdzaak aan scenarioproblemen. Het verhaal gaat ongeveer als volgt. De aarde krijgt een boodschap uit de ruimte met de vriendelijke suggestie buitenaards DNA te combineren met menselijk DNA. Uit dit experiment onstaat dan Sil, een meisje dat beangstigend snel opgroeit. Er wordt beslist het experiment te staken en Sil te vergassen. Ze weet echter te ontsnappen en trekt, inmiddels volwassen, naar Los Angeles met maar één doel voor ogen: zo snel mogelijk voortplanten.
Dr. Xavier Fitch, de leider van het experiment, stelt een team van specialisten samen waarmee hij Sil wil vinden en doden, voor ze de kans krijgt zich voort te planten. Die specialisten zijn militaire huurdoder Press Farley, antropoloog Dr. Stephen Arden, moleculair biologe Laura Baker en helderziende Dan Smithson. En hier wringt het schoentje. De interactie tussen deze vijf protagonisten is zondanig slecht dat het je uiteindelijk geen moer kan schelen of ze worden opgevreten of niet. Het toppunt vormt echter die empaat, Dan Smithson, die tot in het absurde aanvoelt waar Sil naartoe is, behalve wanneer het er eens écht op aankomt. Hij verkondigt twee uur lang de meest stompzinnige voorspellingen, zoals: 'Ze was hier', terwijl hij voor een bubbelbad staat met meer bloed erin dan water. Suffe dialogen volgen elkaar zenuwslopend op.
Om die reden kan de film in twee stukken verdeeld worden. Al de ups, met Sil op één van haar versier- en verslindtochten, en al de downs wanneer de Vijf Musketiers in beeld komen en de sfeer danig verpesten. Dat is niet de schuld van de acteurs, maar zoals gezegd van het script. Michael Madsen, Ben Kingsley, Forest Whitaker, Alfred Molina en Marg Helgenberger, toch niet van de minsten, krijgen niets om mee te werken en komen dan ook totaal ongemotiveerd en ongeïnteresseerd over. Veel leuker om naar te kijken is de 20-jarige blonde Canadese stoot Natasha Henstridge, een ex-fotomodel in haar eerste filmrol. Zij speelt Sil in haar menselijke gedaante, en loopt gedurende het grootste deel van de film in haar blote borsten te paraderen. Wij kijken al uit naar haar volgende, de erotische thriller Adrenalin.
Species is Donaldson's eerste genre-poging. Dat is er van de ene kant misschien een beetje aan te zien, van de andere kant blijft hij echter een meester in het vertellen van een verhaal en het scheppen van sfeer.
Species moet het hebben van de regie van Roger Donaldson, van de onthullende schoonheid van Henstridge en, vooral, van Giger's onwezenlijke creatie Sil. De dialogen zijn vaak op het randje van het belachelijke af, terwijl de finale ondermaats is. Zoals Giger al zei (en gelijk had hij), moet dat nu echt iedere keer, die vlammenwerpers en dat vuurspektakel. De Jurassic Park-achtige CGI tijdens het laatste kwartier zijn overigens opvallend belabberd, en de laatste seconden, die een poort moeten vormen voor het onvermijdelijke vervolg, zijn een anticlimax van formaat.