CASPER

Spoken bestaan wel!

Deze nieuwste prent uit de Amblin- studio's van Steven Spielberg heeft alles in zich om de zomerhit van 1995 te worden. Alleen de huidige tropische weersomstandigheden zouden wel eens roet in het kassa-eten kunnen gooien.

Het heeft overigens geen haar gescheeld of u had dit artikel niet eens kunnen lezen. Ondergetekende was absoluut niet van plan om de nieuwste digitale telgen uit de Industrial Light and Magic-stal te bezoeken. Waarom ook wel overigens? Toegegeven: dat de visual effects meer dan ongezien waren was ons al eerder bekend maar een film is nog steeds heel wat meer dan enkele tonnen megabytes aan computeranimatie.

Meer zelfs: het was enkel door bepaalde omstandigheden (lees: zachte dwang van enkele andere filmfanatici) dat we op een zwoele zomeravond de overigens half lege bioscoopzaal verkozen boven een frisse pint op een terrasje. Eens de zaallichten gedoofd, bleken onze vooroordelen overdreven te zijn.

Casper is gebaseerd op de gelijknamige Amerikaanse tekenfilmserie waarvan we in onze kleuterjaren op z'n minst wel enkele afleveringen hebben gezien. En wie was niet ontroerd door dat lief, klein en ondeugend spookje?

Tijden veranderen echter en in het begin van de prent maken we kennis met Casper 'new style'. Hij woont nu met zijn drie ooms in een afgelegen en vervallen kasteel dat in de buurt bekend staat als een spookhuis en daarom dan ook niet echt in trek is bij de dorpsbewoners.

Casper zelf echter is helemaal niet tevreden met deze gang van zaken, want hij is een 'sociaal' spook en hij zou dolgraag vrienden maken. Hij krijgt z'n kans als het kasteel plots bezocht wordt door een ghostbuster met zijn dochter, die zijn ingehuurd door een kreng van een vrouw en haar vriend die op zoek zijn naar een ongelooflijke schat die in het kasteel verborgen zou zijn.

Want dat schattenjagen met spoken in de buurt niet bevorderlijk is voor de gezondheid hadden de twee al eerder ondervonden. Helaas voor hen loopt de hele zaak lichtjes uit de hand...

Dat films zoals Casper staan of vallen met de visual effects had u allicht al begrepen. En we vertellen u ook zeker en vast niets nieuws door te zeggen dat die visual effects inderdaad verbluffend zijn. Waar we in The Abyss en Jurassic Park - de twee films die nu al in de geschiedenisboekjes staan als baanbrekers in special effects - slechts enkele minuten computergraphics zagen, worden er ons in Casper maar liefst veertig minuten digitale animatie voorgeschoteld.

Jammer maar helaas dat ook de traditie van special effects films gerespecteerd wordt: een scenario dat met haken en ogen aan elkaar hangt en waar voorspelbaarheid het haalt op originaliteit.

En de echte acteurs en actrices, zult u nog vragen? Voor de volledigheid vermelden we dan maar nog eventjes de namen van Bill Pullman - recent nog te zien in de pseudo-thriller Malice (who the x is Malice ?) - en Eric Idle uit het absurde Monthy Python circus.

Bitch van dienst is Cathy Moriarty, bekend uit onder andere Kindergarten Cop en als zij in het dagelijkse leven ook zo wild te keer gaat, beklagen wij haar echtgenoot. Maar ook zij komen niet verder dan cliché-vertolkingen en moeten de show laten aan de echte sterren van de film: de spoken. Geen mens die hen dat trouwens maar ook één ogenblik kwalijk zal nemen.