We schrijven Frankrijk, een kleine provinciestad in de jaren dertig. De gevoelloze, cynische Madame Danzard (Julie Walters, eerder al te zien in Buster) en haar onderdanige dochter Isabelle (Sophie Thursfield) leiden eentonig saaie levens, geregeerd door regelmaat en precisie. De koude, verstikkende moeder-dochter relatie contrasteert scherp met de warme, open relatie tussen de zussen Christine en Lea, hun tweedienstmeisjes. Na een bikkelharde opvoeding in een kloosteromgeving, werden de zussen zeven jaar gescheiden. Werkend als dienstertjes leven ze in volstrekte eenzaamheid, totdat ze mekaar eindelijk terugvinden in het huishouden van de vrouwen Danzard. Voor een hongerloon werken ze van zonsopgang tot laat in de avond, waarbij hun discretie en nauwgezetheid in de smaak vallen.
Maar de wonden zijn ver van geheeld: Lea, moeders lievelingetje, wordt door Christine onder druk gezet om de wekelijkse bezoekjes aan een inhalige moeder te staken en hun geld te sparen voor een hopelijk betere toekomst. Op die manier wordt elke band met de buitenwereld verbroken. Slechts in hun duffe, kleine zolderkamer praten de zussen vrijuit over hun gevoelens en schenken ze elkaar de aandacht en liefde die ze jarenlang moesten ontberen.
Hun wederzijdse aan- en afhankelijkheid zorgt echter voor de nodige strubbelingen. Christine is ziekelijk jaloers en Lea lijdt aan een ernstige vorm van faalangst, die gepaard gaat met hysterische aanvallen. Naarmate ze zich meer en meer terugtrekken in hun eigen fantasiewereld, wordt de sfeer in het huis beklemmender, op het claustrofobische af. De kleine nalatigheden - een druppende kraan, teveel zout in het eten, een gebroken glas in de gootsteen - zijn slechts symptomen van de onderhuidse, opgekropte frustraties en emoties.
Gestaag bouwen de spanningen zich op totdat een kortsluiting in het strijkijzer de catalysator wordt van een hevige discussie tussen de mater familias en de zussen. De druk wordt uit de ketel gelaten, gallen worden gespuwd: de afloop is faliekant.
Gebaseerd op waar gebeurde feiten, is dit een film die niemand onbewogen kan laten. Het sublieme acteerwerk van de vier hoofpersonages, de prachtige fotografie, de suggestie veeleer dan het exhibitionisme, de kleine maar sprekende details in een haast ritmisch opgebouwde spanning, maken van Sister My Sister een ongewone, uitzonderlijk sterke film. Alhoewel niet groots opgezet, beklijven de beelden (en zelfs de muziek) lang genoeg om de toeschouwer te overtuigen van Nancy Mecklers talent. Pure, Britse klasse.