De plaats van handeling is de Alabama, een Amerikaanse duikboot die ingezet wordt als in de voormalige Sovjet Unie een militaire staatsgreep wordt gepleegd. Kapitein van de onderzeeër is Ramsey, een disciplinaire ouwe rot in het vak. Omdat de tweede kapitein onbeschikbaar is wegens een ontstoken appendix, wordt een zekere Hunter als vervanger voorgedragen. In een inleidend gesprek legt Ramsey zijn nieuwe compaan danig op de rooster. Hunter doorstaat de test met brio en wordt aangenomen.
Maar terwijl de Alabama rustig de diepten van de oceaan doorklieft, stapelen de strubbelingen zich langzaam op. Hunter verklaart dat in een nucleaire wereld de enige echte vijand de oorlog zélf is, een uitspraak die hem zal blijven achtervolgen. Een brand in de keuken is aanleiding tot nog een dispuut. Voor Ramsey is dat het ideale moment om een driloefening te houden, terwijl Hunter in eerste instantie bekommerd is om de slachtoffers van de brand. Maar de moeilijkheden beginnen pas echt als de bemanning een gecodeerde boodschap ontvangt, waaruit men kan opmaken dat de Alabama de toestemming heeft om een nucleair offensief te lanceren tegen de raketbasis van rebellerende Russen. Probleem: het bericht is verminkt en dus heeft men geen honderd procent zekerheid.
Voor Hunter reden genoeg om lancering uit te stellen. Maar daar is Ramsey het niet mee eens. Nu twijfelen kan de Amerikaanse bevolking immers het leven kosten. De crew splitst zich op in twee kampen. Overtreedt Ramsey de voorgeschreven procedure of zijn Hunter en de zijnen schuldig aan muiterij? Om beurten slagen Hunter en Ramsey erin de leiding te nemen en hun kansen lijken steeds weer te keren. Opvallend daarbij is dat je als toeschouwer niet kunt kiezen tussen goed een kwaad. Zowel Hunter als Ramsey hebben gelijk.
Tony Scott brengt het geheel stijlvol in beeld, met een opvallend gevoel voor regie (wat we eerder al zagen in Top Gun en Days of Thunder). Hij maakt deel uit van een generatie Britse filmmakers (waartoe ook zijn Alien-broer Ridley, Alan Parker en Adrian Lyne behoren) die het vak in de reclamewereld geleerd hebben. Hij weet dus hoe hij zijn produkt aan de man moet brengen. Een lek in de boot, een bijna-aanvaring, het gevaar om te diep te zinken: Scott kent duidelijk zijn klassiekers, zoals Das Boot en The Hunt for Red October.
Ondanks enkele knappe special effects, technische hoogstandjes en actiescènes, is Crimson Ride toch vooral een karakterfilm met ijzersterke acteurs. Oscarwinnaar Gene Hackman lijkt als Ramsey onwrikbaar, terwijl Denzel Washington als Hunter misschien net iets meer sympathie van de toeschouwer weet te winnen. Maar of hij het daarom bij het rechte eind heeft?