Een ding kunnen we de makers van Sliver alvast niet verwijten: ze hebben hun film met alle mogelijke middelen aan de man proberen te brengen. Er was de intrigerende videoclip van UB40, die op de plaats van de misdaad aanwezig waren om 'Can't Help Falling In Love With You' in hun micro's te schreeuwen. De videoclip lichtte een tipje van de sluier op van wat er zoal te zien zou zijn en dat zag er veelbelovend uit.
Dan waren er de affiches, waarop te lezen stond dat we de integrale en ongeknipte versie te zien zouden krijgen. En-passent was ook nog vermeld: 'verboden in de USA' en het spannende 'You like to watch, dont't you?' Natuurlijk kennen ook wij iets van misleidende verkoopstechnieken, maar als de affiche dan ook nog eens een schreeuwerige Sharon Stone, wiens stroblonde haren verdacht in de war zijn gebracht door een zichtbaar genietende William Baldwin, laat zien, pleiten we voor een duidelijk geval van overmacht.
Voor wie met zo'n hoge verwachtingen de bioscoopzaal in slentert, is de ontgoocheling natuurlijk dubbel zo groot. Sliver kan op geen enkel moment echt bekoren en verbleekt volledig bij een vergelijking met Basic Instinct, de film die Sharon Stone maakte tot wat ze nu is. Meer zelfs: de prent lijkt een slodderige, afgebleekte T-shirt, teveel gewassen op een veel te hoge temperatuur.
Nochtans is regisseur Philip Noyce geen onbeschreven blad. Hij had al succes met Blind Fury, Dead Calm en Patriot Games. Producent Robert Evans klopte aan bij Joe Eszterhas, die de roman Sliver van Ira Levins tot scenario mocht bewerken. Eszterhas: inderdaad, de man achter de verhaal van Basic Instinct. Wie zich het ultra geladen scenario herinnert en de onverwachte en geniale slotscene, zou van deze man beter verwachten.
Het uitgangspunt is alles behalve slecht. In een New-Yorkse sliver (letterlijke vertaald: splinter; een torenhoog appartementsgebouw) gebeuren de laatste maanden enkele dodelijke ongevallen. Het laatste slachtoffer is een blond meisje, die - zo wordt verteld - van het balkon is gesprongen. In de openinsscene ziet de kijker echter hoe zij van het balkon wordt geduwd door een duister en onherkenbaar figuur: onvervalste moord dus.
Dan komt Sharon Stone op de proppen. Ze speelt de 35-jarige Carly Norris, uitgeefster van beroep en na een mislukt huwelijk op zoek naar een nieuw leven. Ze verhuist naar de Fun City en betrekt er in de sliver de kamer van het vermoorde meisje.
Enkele van de buren zijn geschokt. Carly lijkt als twee druppels water op haar illustere voorgangster. Vooral Zeke Hawkins (William Baldwin) en Jack Landsford (Tom Berenger) zien dit lekker stuk vrouwenvlees wel zitten en proberen haar te verleiden.
Carly van haar kant geilt na haar mislukt huwelijk op de computerfreak Zeke en begint met hem een passionele liefdesrelatie.
Dit natuurlijk tot groot ongenoegen van Jack, een wat aan lager wal geraakt schrijver van misdaadverhalen. Het verhaal kabbelt verder, Carly en Zeke doen hun ding tot er opnieuw twee moorden worden gepleegd. Jack en Zeke vliegen elkaar in de haren en geven elkaar de schuld.
Ondertussen wordt Carly ingewijd in een van de eigenaardigheden van de sliver. Bijna iedereen blijkt er over een verrekijker of telescoop te beschikken, een schijnbaar onschuldig spelletje dat echter verder blijkt te gaan dan iemand ooit kan vermoeden. En dat Zeke Hawkins in die voyeursneigingen een niet onbelangrijke rol speelt, spreekt voor zich.
Een geoefend filmkijker vraagt zich intussen wel af wie die geheimzinnige moordenaar kan zijn en of Carley inderdaad het volgende slachtoffer zal zijn. Spanning troef, denk je dan, maar daar komt niets van in.
Ondanks het interessante uitgangspunt, rammelt het verhaal als een bejaarde Trabant. De karakters van Zeke en Jack zijn even mager als Stones figuur en vooral Tom Berenger valt met een klap van tien op de schaal van Richter door de mand.
Thriller-elementen moet je in deze film dus met een vergrootglas zoeken, en dat was in Basic Instinct helemaal anders. Joe Eszterhas probeert je tevergeefs op een verkeerd spoor te brengen door verwarring te zaaien.
Bovendien is het liedje dat de film moest promoten slechts enkele seconden op de achtergrond te horen. De jongens van UB40 zullen daar wellicht niet zo gelukkig mee zijn.
Sharon Stone dan. Wie haar verleden jaar als een moorddadig serpent doorheen Paul Verhoevens Basic Instinct zag dartelen, gewapend met ijspriem en verwikkeld in heel wat erotische scenes, mag Sliver niet aan zijn neus laten voorbijgaan.
De vleesgeworden barbiepop zorgt ervoor dat Sliver niet verzinkt in het moeras der vergetelheid. Toen zij in 1981 debuteerde in Deadly Blessing heeft ze hard aan haar weg moeten timmeren.
Op die weg lagen films wiens titels indrukwekkender waren dan het verhaal zelf, zoals Allan Quartermain and the Lost City of Gold. Wie kent films als King Solomon's Mines, Cold Steel of Diary of a Hitman? Herinnert u zich Stone nog in Police Academy Part 4?
Total Recall in 1990 was het keerpunt in Stones carriere, Basic Instinct tot nu toe het absolute hoogtepunt. In Sliver doet ze haar daarin verworven imago alle eer aan. Dat het scenario zo flauw uitvalt, is niet haar schuld.
Sharon Stone speelt als Carly Norris een mengeling van alles wat een vrouw aantrekkelijk zou moeten maken. Ze is een zorgvuldig uitgebalanceerd recept van Madonna's arrogantie, Bridget Fonda's glimlach en Samatha Mathis' onschuld.
Een brok natuur om van te smullen dus en dat wordt in deze (ongeknipte, in de States verboden, weet u nog?) versie niet onder stoelen of banken gestoken.
William Baldwin mag zowat de hele film aan Stones lijf lopen te friemelen, maar ook zonder diens aanwezigheid trekt Sharon zich goed uit de slag. Bewijs daarvan is de badscene, waar ze nogal Stone-d haar hoogtepunt bereikt.
Noyce maakt voor dergelijke scenes graag gebruik van close-ups die nogal extreem overkomen. Zo kunt u zonder enige moeite Williams Baldwins borstharen tellen, Sharon Stones lenzen zien glimmen of op zoek gaan naar een vuiltje in haar navelbuik.
Dat alles gaat gepaard met zoveel gekreun dat ze er een hese stem aan moet overgehouden hebben. Ze schreeuwt zonder enige moeite een in slaap gevallen toeschouwer wakker. Niet moeilijk overigens, met zoveel THX effecten.
Toch gaat deze film niet over de schreef, zoals vele preutse figuren misschien zullen denken. Het is alleen verdomd jammer dat het verhaal tegen het einde van de film wankelt en de spannende momenten even schaars zijn als Sharon Stones kleding.
Of om het anders uit te drukken: een prachtig in de zon glimmende Ferrari, met onder de motorkap een belachelijk twee PK motortje.