Na Die Harder (1990) verdween Willis dan ook in de relatieve anonimiteit. Zijn drie volgende films (The Last Boy Scout, Hudson Hawk en Death Becomes Her) brachten hoegenaamd niet wat er van verwacht werd. En dat is spijtig, want Bruce Willis heeft iets dat hem onderscheid van doordeweekse lappen spierbrokken als Sylvester Stallone. In Striking Distance kruipt hij weer in dat flegmatieke niemand-gelooft-mij rolletje dat herinneringen aan John McLane oproept. Een beetje deja-vu dus.
Bij de Hardy's zit het politievirus in het bloed. Zowat de hele familie is lid van de moordbrigade uit Pittsburgh. John moet toezien hoe een collega (en familielid) zelfmoord pleegt, nadat Hardy tegen hem had getuigd wegens geweldpleging. Alsof dat nog niet genoeg is, wordt de moordbrigade geteisterd door een psychopaat die vier jonge meisjes door wurging van het leven heeft beroofd. Bij een keiharde achtervolging op de moordenaar verliest Hardy zijn vader.
Twee jaar later is hij een nieuw leven begonnen bij de rivierpolitie. De dood van zijn vader is hij echter nog niet vergeten. Op een dag begint het moorden in Pitssburgh weer. Hardy vindt in de rivier drie lijken van personen die hij ooit heeft gekend en daar moet hij natuurlijk het fijne van weten.
Bruce Willis krijgt voor zijn opdracht de steun van - hoe kan het ook anders - een mooie brok natuur. Sarah Jessica Parker speelt als verleidelijke blondine de antipode van Willis en zorgt in het midden van de film voor een romantisch intermezzo.
Regisseur en scenarioschrijver Rowdy Herrington is met Striking Distance niet aan zijn proefstuk toe. Hij was verantwoordelijk voor de Swayze-hit Roadhouse en heeft ook Jack's Back op zijn actief, een psychologisch drama over een moderne Jack The Ripper. Hij weet het verhaal op een intelligente manier op te bouwen en onderscheid zich daarmee op een positieve manier van andere bombastische Hollywood-knallers.
De prent begint weliswaar met een bloedstollende achtervolging, maar geeft de acteurs (bijrollen van Tom Sizemore, Robert Pastorelli en Dennis Farina) toch de kans om hun personnage scherp uit te tekenen. Voor een op zijn minst gezegd verrassende finale is het weer knoerdharde actie op zijn best. De ontknoping van deze whodunit is even onrealistisch als onverwacht, maar wel super-spannend.