LE SOURIRE

Een oude bok lust nog wel eens...

Tussen al het Speed- en True Lies- kabaal door, hebben de Fransen het lef een niemendalletje met Emmanuelle Seigner op het nietsvermoedende publiek los te laten.

Deze erotische tragikomedie vertelt het verhaal van een oude neuropsychiater (Jean-Pierre Marielle) die te horen krijgt dat hij niet lang meer te leven heeft, en dan besluit zijn nymfomane en andere patienten de rug toe te keren, en te genieten van zijn laatste dagen. Hij waagt zijn kansen dan maar bij een jong ding, spring-in-'t-veld Odile (pseudo-schoonheid Emmanuelle Seigner), maar blijkt nogal moeilijk overweg te kunnen met de gewoontes van de hedendaagse jeugd.

Zij wil haar kansen wagen bij een striptent op de kermis, maar dat kan hij onmogelijk goedkeuren. Uiteindelijk slaagt hij erin zijn wens te vervullen, door met haar de nacht door te brengen. Tijdens haar eerste striptease echter gebeurt er iets tragisch.

Op die manier is Le Sourire zowel drama als komedie als erotiek. Het komisch aspect ligt vooral in de relatie tussen de oude Marielle en het jonge volk. Dit zorgt voor enkele grappige dialogen, maar die gaan het ene oor in en het andere weer uit.

Emma acteert gelukkig wat beter in het Frans dan in het Engels, maar slaagt er maar half in haar Bitter Moon-karakter te doen vergeten. Jean-Pierre Marielle daarentegen is wel leuk om naar te kijken. Hij verpersoonlijkt de angst voor het aftakelen, die in elk van ons zit.

Zoals het hoort in de Franse film (en in de Emmanuelle Seigner-film) is er overvloedig bloot te zien in Le Sourire. Mevrouw Polanski (en zij niet alleen) trekt verschillende keren de kleren uit, en dat is jammer want wanneer ze dat doet gaat ondergetekende twijfelen aan zijn seksuele geaardheid. De Fransen hebben een rare smaak wat vrouwen betreft.

De regisseur van Le Sourire is Claude Miller, gekend van onder andere Garde A Vue en La Petite Voleuse. Hij regisseert voor het grootste deel onopvallend maar tracht zijn regie hier en daar wat te doen opvallen door de prent een persoonlijke 'touch' mee te geven.

Le Sourire valt wel mee, maar als u een reden kent om naar die prent te gaan in plaats van naar Speed, Wolf of True Lies, moet u die ons zeker laten weten. Misschien iets om een nieuw Schwarzenegger-vehikel op te baseren, meneer Cameron?