Acteur Wesley Snipes lijkt eigenlijk wel geschapen voor zulke films. Wie dacht dat de man het onderhand al wel beu zou zijn om in de huid te kruipen van een meedogenloze drugsdealer, zal toch zijn mening moeten herzien, want in Sugar Hill is hij weer terug als vanouds.
De eerste sequenties laten nochtans het tegendeel hopen. We zien de jonge, huilende Roemello Skuggs met zijn broer Ray bij hun moeder, die net is gestorven aan een overdosis heroïne. Roemello neemt zich voor om later nooit iets met drugs te maken te hebben maar het blijft bij een loze belofte. We maken een sprong in de tijd en enkele jaren later zien we de twee jongens terug, maar nu als koele volwassenen aan de top van de drugsmaffia in en rond de wijk Sugar Hill van Harlem. Hoewel de misdadige en bloederige toestanden het allerminst toelaten, is Roemello vast besloten zijn handel en wandel een andere richting te geven.
In een hippe club ontmoet hij de mooie Melissa, een jonge ambitieuze vrouw die probeert om als actrice aan de bak te geraken. Het blijft niet bij deze ene ontmoeting en Melissa geeft Roemello nog meer het gevoel dat hij uit Sugar Hill weg moet vluchten. Maar er zijn zware problemen op til in de wijk: nog machtigere mannen willen de controle op de handel overnemen en de oude garde moet verdwijnen. Roemello heeft nauwelijks steun want Ray heeft alleen maar oog voor de eventuele nieuwe winstmogelijkheden en hun vader is zelf verslaafd. Langzaam maar zeker zal Roemello toch een keuze moeten maken: blijven, maar zo zijn eigen doodsvonnis tekenen of weggaan, maar tegelijkertijd zijn toch al niet grote familie uit elkaar rukken.
De regisseur van deze film is de onbekende Leon Ichaso. Hij gaat met Sugar Hill duidelijk een andere kant op dan die andere eerder al vernoemde prent New Jack City. Waar die prent duidelijk kiest voor keiharde en meedogenloze sequenties, proberen de makers deze keer de menselijke zijde van de drugsmaffia te laten zien.
Dat klinkt enigszins vreemd en verrassend en zo komt het ook tijdens de hele film over. Als je Roemello romantisch ziet flikflooien met Melissa kun je je vrijwel onmogelijk voorstellen dat diezelfde kerel honderden mensen met drugs het hoekje omhelpt. Het is in dit licht dat je de acteerprestatie van Wesley Snipes moet beoordelen. Zowel als zelfzekere drugshandelaar als als minnaar geeft hij genoeg vuurwerk, maar het is juist de link tussen die twee totaal verschillende karakters die ontbreekt. Snipes laat de kans liggen om als het ware een magische dubbelrol neer te zetten en zo de prent net dat tikkeltje extra te geven wat hem van de grijze middenmoot zou onderscheiden.
Over de andere acteerprestaties kunnen we kort zijn. Het grote publiek kent Michael Wright waarschijnlijk eerder van de televisiereeks V uit de jaren tachtig dan vanuit commerciële films. Als Ray doet hij wat er van hem verwacht wordt, maar ook niets meer. Theresa Randle voegt daar niet veel aan toe. Haar rol van Melissa is haar eerste echte grote rol na enkele gewaardeerde bijrollen in Malcolm X en Jungle Fever, beiden van Spike Lee.
Het ene oor in maar eventjes later al het andere oor uit. Het is jammer voor deze prent, want de basis - ook drugsmaffiosi zijn maar mensen - is op zich wel een bizar gegeven dat toch wel leuk kan uitgewerkt worden. Wordt allicht vervolgd.