Robert De Niro is nog geen 'has been', hoewel niet iedereen dat zal beamen. Akkoord, de grootmeester heeft de laatste jaren, na Cape Fear, geen filmische hoogstandjes meer verwezenlijkt. Prenten als Night and The City, Mad Dog and Glory of Mistress zijn wel leuk om naar te kijken, maar ook niet meer dan dat. Niet getreurd, het betere werk is op komst. Volgens insiders is Bobby's regiedebuut A Bronx' Tale niet te versmaden. De prent zal wel nooit de Belgische zalen halen, maar dat terzijde. Verder legt hij momenteel de 'finishing touch' aan Mary Shelly's Frankenstein, in een regie van Kenneth Branagh, en werkt hij met Martin Scorsese aan Casino. De geur van Oscars hangt al in de lucht.
Maar dat is toekomstmuziek. Momenteel moeten we het stellen met This Boy's Life, waarin De Niro stevig van zich afbijt en alle negatieve roddels weerlegt. Het is eigenlijk verbazingwekkend dat This boy's Life uberhaupt in onze zalen is geraakt. De film is al meer dan een jaar oud en het leek erop dat hij zonder pardon naar het video-circuit zou worden verwezen. En dat zou zonde geweest zijn, want De Niro is ronduit fenomenaal. Het is schandalig dat zijn prestatie voor de zoveelste keer over het hoofd werd gezien bij de laatste Oscaruitreiking.
Maar De Niro is niet de enige die vonken van het doek speelt. Hij heeft zowaar concurrentie te verduren van de veelbelovende Leonardo DiCaprio, die in Gilbert Grape met ongelooflijke overtuiging een achterlijke jongen speelde. Hun samenspel zorgt voor vuurwerk: twee topprestaties naast elkaar die vechten om de meeste bewondering van het publiek. Gezonde concurrentie doet wonderen. Mogelijk wordt DiCaprio de nieuwe De Niro, zoals De Niro de nieuwe Brando was, maar dan zal hij toch nog enkele jaartjes geduld moeten hebben.
This Boy's Life is een waargebeurd verhaal, gebaseerd op de memoires van Tobias Wolff. De achtergrond wordt gevormd door het Amerika van de jaren vijftig. Toby (DiCaprio) trekt samen met zijn gescheiden moeder (Ellen Barkin) naar het westen, op zoek naar geluk. Daar ontmoet ze Dwight (De Niro), die bereid is met haar te trouwen, een aanbod dat ze gretig aanneemt. Dwight betekent voor haar immers een vast inkomen, een dak boven het hoofd en een vader voor Toby. Zekerheden waar zowel Toby als zijn moeder behoefte aan hebben.
Toby en Dwight lijken in het begin vrij goed met elkaar overweg te kunnen, maar sprookjes duren nooit lang. Dwight begint het leven van de arme Toby over te nemen en zelfs te terroriseren. Het begint met kleine pesterijen, zoals de hardnekkige weigering voor Toby sportschoenen te kopen waardoor die op z'n blote voeten moet basketballen.
Toby's moeder houdt zich afzijdig omdat ze absoluut het huwelijk wil doen slagen. Toby moet zich heel alleen tegen de bullebak zien te verdedigen. De hatelijkheden worden steeds ondraaglijker en gewelddadiger tot het conflict tot een climax komt.
De Niro brengt als Dwight de kijker nogal graag in verwarring. Dwight lijkt op het eerste gezicht een goede kerel. Een beetje apart, tot daar toe, maar zeker geen tiran. Hij heeft af en toe een uitbarsting waarin zijn slechte aard naar boven komt. Maar de dag erna staat hij Toby behulpzaam uit te leggen hoe hij zich moet verdedigen tegen lastposten. Het werkt nogal verwarrend, je weet niet wat je aan Dwight hebt. Dat is ongetwijfeld de bedoeling, want zo wordt het pas heel laat in de prent duidelijk dat Dwight echt gevaarlijk is, en niet zomaar 'a pain in the ass'.
Dwight wordt zo gedetailleerd uitgebeeld door De Niro, met kleine maar zenuwslopende pesterijtjes die niemand opmerkt, behalve Toby des te meer, dat de kijker een diepe haat voor hem koestert, een haat zoals er nog maar weinig zijn opgewekt op het witte doek. Robert De Niro zet andermaal een prestatie neer waar je als kijker een week niet goed van bent. Wat het verhaal des te aangrijpender maakt is het feit dat de kijker weet dat het ooit echt gebeurd is. Je haat dus niet de fictieve, maar de echte Dwight. Een angstaanjagend hatelijke man.
De regisseur van dit pakkende stukje cinema is Michael Caton-Jones, die niet veel films maakt, maar dat steeds beter lijkt te kunnen. Van Scandal via Memphis Belle naar This Boy's Life: een indrukwekkend c.v.