De elfjarige Mark Sway is samen met zijn jonger broertje getuige van de zelfmoord van een advocaat. Voordat deze zichzelf van kant maakt, vertrouwt hij Mark het hoe en het waarom van zijn daad toe. Als achteraf de hele zaak in de publiciteit komt, blijkt hetgeen Mark weet toch niet zo onschuldig te zijn als hij eerst dacht. De jongen krijgt de maffia achter zich aan. Hij wordt ook nog eens geconfronteerd met de jonge procureur Roy Foltrigg die absoluut hogerop wil geraken en daartoe tot alles in staat is. Ten einde raad en om zichzelf en zijn familie te beschermen, komt Mark in contact met Reggie Love. Zij is een aan lager wal geraakte advocate, die uiteindelijk de jongen wil helpen, maar daardoor ook in een ingewikkeld wespennest terechtkomt.
In essentie vertoont The Client veel gelijkenissen met zijn voorgangers, want ook hier gaat het weer om enkele mensen die duidelijk te veel weten en daardoor hun leven in gevaar brengen. Leid hier echter niet uit af dat het verhaal van The Client slecht in elkaar zit, want op een paar kleine details sluit alles als een bus. En al is dit natuurlijk voor een groot deel de verdienste van John Grisham, toch een pluim voor de scenaristen die uit enkele honderden bladzijden een mooi twee uur durend scenario hebben gehaald. Ze hebben er ook enkele scenes aan toevoegd die je tevergeefs in het boek zal zoeken, en te ingewikkelde subplots en dito karakters gewoon aan de kant geschoven.
Er zitten te weinig spannende momenten in The Client om van een thriller te spreken en regisseur Joel Schumacher (Falling Down, Flatliners) heeft vooral oog voor het psychologische aspect. Het accent ligt op de complexe relatie tussen Mark, die in Reggie een tweede moeder vindt en Reggie, die Mark zowat beschouwt als haar tweede zoon, nadat ze bij een echtscheiding het hoederecht over haar kinderen verloor.
Susan Sarandon ontgoochelt zeker niet als Reggie Love maar Tommy Lee Jones komt als Roy Foltrigg niet echt uit de verf. Wie hem kent uit The Fugitive en Blown Away, denkt tijdens The Client met heimwee en nostalgie terug aan deze prenten. Wat ook opvalt en ergert is de wijze waarop het gangster- en het politiemilieu in beeld wordt gebracht: cliche alom en dit haast tot in het absurde toe.
De rol van Mark wordt vertolkt door de tot nu toe onbekende Brad Renfro en hij houdt vrij goed stand bij de tandem Sarandon-Jones. Verder herkennen we ook nog Mary-Louise Parker als Marks moeder en Anthony Lapaglia als een iets te overtuigende moordenaar die Mark het zwijgen moet opleggen. Ondanks alles verdient The Client toch wel een bioscoopbezoekje. Geen oscarwinnaar in spe, maar een prima prent met hier en daar de nodige spanning om eens ruim twee uren de alledaagse sleur te vergeten.