Het leven van Lucy Moderatz is niet bepaald opwindend: ze is nog steeds alleen, na het overlijden van haar vader komt ze nog nauwelijks in contact met de buitenwereld en haar beroep als kassierster in de metro van Chicago is ook niet echt bevorderlijk voor sociaal contact. Ondanks alles heeft ze wel iets om naar uit te kijken: elke ochtend komt ze oog in oog te staan met de knappe advocaat Peter Callaghan. Lucy is echter te verlegen om een gesprek aan te knopen met haar droomprins. Als hij echter op een dag wordt overvallen en voor dood wordt achtergelaten op de metrosporen, snelt ze hem ter hulp en brengt hem naar het ziekenhuis.
Daar wordt ze door een stom toeval aan de familie van het comateuze slachtoffer voorgesteld als diens verloofde. Op korte tijd wordt ze vol toewijding opgenomen in de familie en is ze een voorbeeldige schoondochter. Lucy durft niet meer terug en krijgt ook nog te maken met Jack, Peters jongere broer, die aanvankelijk achterdochtig is maar met wie ze beter en beter kan opschieten. Problemen dus, en die worden er ook niet beter op als Peter uit zijn coma zal ontwaken...
De keuze van Sandra Bullock (vorig jaar wereldwijd doorgebroken in Speed) voor de rol van Lucy, stond volgens regisseur Jon Turteltaub (Cool Runnings) nooit ter discussie: 'Als actrice probeert ze steeds nieuwe dingen en geeft ze zich altijd opnieuw voor de volle honderd procent. Ze is mooi, onafhankelijk en neemt zichzelf niet te serieus op. Een beschrijving die trouwens ook opgaat voor haar karakter Lucy in de film.'
Bill Pulman, die de rol van Jack voor zijn rekening neemt, lijkt de laatste tijd niet van het witte doek weg te slaan: momenteel nog als knotsgekke spokenjager in Casper en enkele weken terug nog in Malice. Over Malice gesproken: ook Peter Gallagher die als Lucy's eerste liefde in While You Were Sleeping het grootste gedeelte van de film in coma ligt, was ook al van de partij in de prent van Harold Becker.
Overigens kunnen we de filmmakers geen gebrek aan sfeer verwijten: terwijl hier de zomerse temperaturen de pan uitswingen krijgen we in de prent sneeuw, sparren en sprookjesachtige verlichting over ons: Kerstmis en oud en nieuw op z'n best dus. En zo kunnen we nog voor de vuist weg nog enkele andere zaken vermelden die de stemming alleen maar ten goede komen. Want storen doet het allerminst.
Voor de allerlaatste twijfelaars nog dit: uw nederige dienaar is nog steeds vrijgezel en zelfs hij heeft genoten van deze film. Al waren er wel meer dan eens steelse blikken naar de lege bioscoopzetels naast hem bij. Maar dat kun je onmogelijk de film verwijten.