Ook wat de aanpak betreft verkoos hij duidelijk kleinschaligheid boven het enorme geschiedkundige drama zoals The Last Emperor (1987) waarvan het aantal ontvangen oscars met moeite op één hand te tellen was (negen om precies te zijn). Bij een bezoek aan zijn kennissen in Toscane kwam hij op het idee om de invloed van deze schilderachtige, inspirende omgeving na te gaan op een jonge Amerikaanse vrouw, Lucy.
Ze is 19 jaar en keert na de zelfmoord van haar moeder terug naar haar oude vrienden. Ze tracht inzicht te krijgen in de raadselachtige passages uit het intimistisch dagboek van haar moeder, waaruit blijkt dat ze zeker geen gewone vrouw was. Ze had een stormachtige passie voor eigen ideeën en idealen. Des te meer redenen voor de jonge Lucy om kennis te maken met de personen die haar moeder zo goed gekend hebben. In haar motivatie voor de terugkeer speelt een romantische herinnering een belangrijke rol. Deze idylle wordt verpersoonlijkt door de bijzonder aantrekkelijke man, Nico Donati.
Door de enorme grote artistieke waardering voor zijn werk vormde de internationalisering van dit gevoelsmatig sfeerdrama geen enkel probleem. Niemand minder dan Jeremy Irons werd bereid gevonden om Alex te spelen, één van de oudste vrienden van Lucy's moeder. Hij leidt aan leukemie waardoor zijn herinneringen een bijzonder nostalgisch karakter krijgen. Maar er is nog meer supertalent terug te vinden op de eindgeneriek. Wat dacht u van de Italiaanse actrice Sandrelli Stefania? Bij de liefhebbers van filmklassiekers zal zeker in hun geheugen gegrift met haar aanzienlijk aandeel in Il Conformista.
En de actrice waar alles rond draait, Liv Tyler, was recentelijk te zien in Silent Fall. Precies bij deze Tyler wringt het spreekwoordelijke schoentje. Nooit is zij het toonbeeld van de veronderstelde metamorfose van een jong maagdelijk, naïef meisje naar een vrouw met levenservaring. Haar vertolking zakt in elkaar als een pudding, bijzonder pijnlijk wanneer er dramatische momenten zijn in deze film. Waarom werd niet iemand als Gabrielle Anwar gekozen (uit Things to do in Denver When You're Dead)? Anwar had beslist meer diepte kunnen geven aan dit figuur. Wat deze film wel de moeite maakte is de fotografie, die in handen was van de Frans-Iraanse Darius Khondji (Delicatessen, La Cité des Enfants Perdus, en niet te vergeten Seven). Zijn aanpak in portrettering van deze Toscaanse streek is fenomenaal. Alleen al over het gebruik van de kleuren zouden we een gans boek kunnen schrijven.
Voor de productie stond Jeremy Thomas in, een man die nauw betrokken was bij de oosterse 'trilogie' van de regisseur: The Last Emperor, The Sheltering Sky en Little Buddha. Bij dit alles valt op hoe groot Bertolucci's poëtische erfenis is. Zo publiceerde hij reeds op 12-jarige leeftijd in diverse kranten en periodieken. Schrijven zat trouwens in het bloed daar vaderlief een filmcriticus was met poëtische kenmerken. Deze film is dan ook bijzonder aangenaam wanneer er weinig gezegd wordt en men het landschap voor zich laat spreken. Bijzonder geslaagd zijn de schaarse dialogen van Jermy Irons figuur die zo uit gedichtenbundel komen. Het geheel voelt aan als de eerste echte zomerfilm door de zonovergoten sfeer die op alle momenten een ode is aan de streek van Toscane. Wie dus op reis gaat naar Italië, mag Stealing Beauty zeker niet vergeten.