De kleur van de nacht is die van een regenboog. Maar voor psychiater Bill Capa (Willis) begint alles met rood. Hij ziet hoe een patiënte van hem uit het raam van zijn flat springt. Honderden meters lager verspreidt de plas bloed zich op het asfalt. Capa geeft zichzelf de schuld van alles en gaat zelf in therapie bij zijn oude mentor Ashford. Maar hij kan de zelfmoord niet uit zijn hoofd zetten en vlucht naar Los Angeles om zijn collega Bob Moore (Scott Bakula) te bezoeken en de rust in zijn leven te herstellen.
Voor Moore is het bezoek van Capa een ideale gelegenheid om zijn zinnen wat te verzetten. Hij vertrouwt zijn vriend toe dat hij doodsbedreigingen krijgt en dat verklaart waarom hij zijn luxueuze villa liet ombouwen tot een versterkte burcht. Moore geeft elke maandag een groepstherapie aan vijf patiënten en hij vermoedt dat de bedreigingen uitgaan van één van hen. Dan gebeurt het onvermijdelijke: Moore wordt met veertig messteken in de rug vermoord.
De exentrieke politiecommandant Martinez (Ruben Blades) ziet maar één oplossing. Capa moet de dood van Moore aan de groep melden. Hij hoopt dat de geestelijk gestoorde moordenaar zich door zijn reactie zal verraden. Tot ieders verbazing gebeurt dat niet. De patiënten vragen aan Capa of hij de sessies niet wil verderzetten. Hoewel hij zelf in een gewetenscrisis zit, neemt hij de taak op zich.
Dat is een meesterlijk zet van scenaristen Matthew Chapman en Billy Ray, die hiermee een originele variatie ten tonele brengen van de 'locked room murder' in onvervalste Agatha Christie stijl. Samen met Capa maken we kennis met het rariteitenkabinet van psychisch labiele patiënten. Sondra is een nymfomane, Clark een advocaat met smetvrees, Casey een rare schilder, Richie een ontspoorde adolescent en Buck een zielepoot die de dood van zijn vrouw en kind niet kan verwerken. Elk hebben ze wel iets te verbergen en je krijgt het gevoel dat geen van hen echt te vertrouwen is.
Het motief van de geestelijk gestoorde patiënten wordt op een knappe manier uitgewerkt. De goeden en slechten wisselen tijdens de maandagsessies voortdurend van rol en dat doet natuurlijk denken aan Poe's The System of Doctor Tarr and Professor Fether. Maar regisseur Richard Rush (die in 1960 al debuteerde met Too Soon to Love) houdt de teugels strak in handen: de karakters zijn toegankelijk en herkenbaar, één voor één proberen ze hun neurose in het normale te verdoezelen. Is één van hen de moordenaar en wat is zijn motief?
Alles wordt nog ingewikkelder als Capa kennismaakt met Rose (Jane March), een exotische, maar ondoordringbare schoonheid waarmee hij een sexuele relatie begint. Wat is haar rol in het hele verhaal? Er is ook nog de figuur van de mysterieuze Dale, die de behandeling van zijn broer Casey plots wil onderbreken. Rush zadelt ons op met vragen, die pas in een intrigerend slot als puzzelstukken in elkaar zullen glijden. Er wordt daarbij gebruik gemaakt van vele coups de théâtre en onvoorziene wendingen, maar nooit lijken de gaten in het verhaal onoverkomelijk.
Color of Night behandelt vele thema's en smelt ze uiteindelijk samen tot één tragedie: liefde, wraak, goed en slecht. Uiteindelijk jagen zowel de patiënten als Capa hersenschimmen na in een wereld waar schijn bedriegt. Vrienden worden vijanden, veiligheid wordt gevaar - alles verandert eeuwig naarmate het standpunt dat ze innemen.
Bruce Willis kennen we natuurlijk vooral als John McClane, de keiharde die-harder die binnenkort voor de derde keer het witte doek zal teisteren. Dat hij ook genre-rollen aankan, bewijst hij in deze film. Hij brengt het er zonder pistool in de aanslag bijlange niet zo slecht van af als je wel zou denken. Jane March (die met de rol van Marguerite Duras in L'Amant toch een opmerkelijk debuut maakte) is meer zonder dan met kleren te zien en het is maar te hopen dat daar de volgende films eens verandering in komt.
Niettemin doet zij hier wat er van haar verwacht wordt: ze herneemt de rol van femme fatale, die Sharon Stone in Basic Instinct zo verleidelijk maakte. De casting van de gestoorde typetjes van de maandagsessies zijn ietwat barok en overact, maar wel doeltreffend en bij momenten op een bizarre manier grappig.
Color of Night is in de eerste plaats een thriller met een plot die de amateur-Sherlock Holmes zal doen watertanden. De oplossing van deze intelligente 'whodunit' wordt in een heerlijk groteske scène gegoten. Het moment van de ontmaskering is niet alleen superspannend, maar vooral intelligent en verrassend. Er zitten ook spectaculaire scènes in Color of Night, zoals de opwindende achtervolging door de straten van L.A. Als u weet dat de Hongaar Andrew Vajna (Total Recall, Jacob's Ladder en de drie Rambo-films) executive producer is, begrijpt u meteen waarom.
Deze prent heet ook erotisch te zijn, en dat ontkennen zou niet met de waarheid stroken: de sexuele spanningen tussen Capa en Rose escaleren in enkele erotische hoogstandjes, waarbij vooral Jane March de kans krijgt om met elke millimeter van haar lichaam te pronken. Ook Bruce Willis trekt voor deze gelegenheid zijn adamskostuum aan en één en ander is te bewonderen in een sensuele (en in Amerika beruchte) zwembadscène.
Maar laat u daardoor niet afleiden: Color of The Night bouwt zijn fundamenten op een ijzersterke plot en neemt u mee in een zoektocht die langs de vage lijn tussen het normale en gestoorde loopt. En dat tussen die twee uitersten niet zo heel veel verschil ligt, zal u na het zien van deze film wel heel duidelijk worden.