Over die Michael Crichton zijn de meningen wel eerder verdeeld: sommigen vinden zijn lectuur goedkope kost en anderen spreken dan weer over de man met de gouden vingers. Feit is echter wel dat de man zich samen met andere 'new look'-schrijvers zoals John Grisham heeft opgewerkt tot één van 's werelds best verkopende auteurs en dat is ook Hollywood niet ontgaan. Eerder zagen we van Crichton al Jurassic Park en Rising Sun op het witte doek en nu is het dus de beurt aan Disclosure.
In Disclosure behandelt Crichton een actueel thema (ongewenste sexuele intimiteiten op het werk) wel op een zeer originele manier. Waar we in het verleden al tot vervelens toe werden geconfronteerd met de mannelijke allesoverheersende superieur en zijn vrouwelijke ondergeschikte collega, worden nu de rollen omgekeerd. Tom Sanders (Michael Douglas) is een hooggeplaatste bediende bij het hypertechnologische bedrijf Digicom en hoopt om een mooie promotie in de wacht te slepen. De verbazing is dan ook groot wanneer uiteindelijk nieuwkomer Meredith Johnson (een herboren Demi Moore) - notabene een ex-liefje van Sanders - de bevordering voor diens neus wegkaapt. Daar blijft het echter niet bij, want al snel wordt Tom geconfronteerd met de aggressieve en sexuele instincten van zijn vroegere levensgezellin. Als later blijkt dat Meredith bij de directie van Digicom de zaken net omgekeerd heeft voorgesteld kan Tom een briljante toekomst wel vergeten. Hij vecht echter terug en klaagt Meredith aan wegens sexuele intimiteiten. Tijdens het onderzoek komen echter ook nog andere zaken aan het licht...
Dat de beide hoofdacteurs hun hand niet omdraaien voor eerder gewaagde rollen is niets nieuws. Demi Moore (of haar lichaam tenminste) bleek recent in Indecent Proposal nog één miljoen dollar waard en dat Michael Douglas niet vies is van slippertjes bewezen films als Fatal Attraction en Basic Instinct. Toch eventjes opletten: Disclosure is wel degelijk een pure Michael Crichton-film en dat betekent dat technologie de bovenhand haalt op alles. En dan bedoelen we zowel de zogezegde erotische sequenties als de karaktertyperingen, die allebei als het ware verdrinken in high-tech toestanden zoals virtual reality, laserstralen en ander soortgelijk speelgoed.
Regisseur Barry Levinson is duidelijk een man die van afwisseling houdt en daar even duidelijk geen problemen mee heeft. Want of het nu gaat om drama (oscar-winnaar Rain Man), realistisch- komische prenten (Good Morning Vietnam) of een moderne film zoals nu met Disclosure, Levinson is een vakman en laat zich op weinig foutjes betrappen. Jammer dat ook hij zich laat meeslepen door het technische geweld van Crichton en weinig ruimte overlaat voor andere zaken. Speciale vermelding verdient ook de soundtrack van Ennio Morricone, die zich duidelijk liet inspireren op zijn score voor The Untouchables. Het resultaat is dan misschien wat minder origineel (in tegenstelling tot de plot van het verhaal) maar mag er toch zeker zijn. Net als de hele film overigens.