Club Eden is de geknipte plaats voor zowel secretaresses als deftige directeurs, die hun seksuele fantasieën in de werkelijkheid willen omzetten. Een verblijf op het eiland kan echter ook dienst doen als therapie, een service waar fotograaf Elliot Slater (Paul Mercurio) gebruik van wil maken. Na een uitgebreid selectieonderzoek wordt Elliot toegelaten tot de exclusieve club. Net voor hij wil vertrekken is hij op de luchthaven getuige van een diamantensmokkel. Elliot slaagt er in de twee daders Omar (Stuard Wilson) en Nina (fotomodel Iman) op foto vast te leggen. Het vervolg is duidelijk: de boeven gaan Elliot achterna en infiltreren als gasten op het eiland.
Ze zijn echter niet de enige onverwachte bezoekers, want de agenten Fred Lavery (Dan Aykroyd) en Sheila Kingston (Rosie O'Donnell) willen de fotograaf ook te pakken krijgen. Hij is namelijk in het bezit van het filmrolletje waarop de bewijzen van de smokkel zichtbaar zijn. U raadt al hoe het verder gaat: de film wordt pure slapstick. Beide agenten, onbekend met het SM-fenomeen, komen terecht in de gekste toestanden. Jammer genoeg contrasteren deze komische fragmenten fel met de toch wel serieuze problemen van Elliot, die eindelijk aan meesteres Lisa (Dana Delany) heeft durven toegeven van SM te houden. Bovendien doet regisseur Garry Marshall zijn uiterste best om met het frisse decor SM uit de ondergrondse, donkere sfeer te halen. Het is precies dit contrast tussen humor en ernst, dat Exit to Eden ten onder laat gaan.
De off-screen commentaar die gedurende de gehele film wordt gegeven door Rosie O'Donnell (The Flintstones), laat ons sterk denken aan de opmerkingen van Drebbin in The Naked Gun. Exit to Eden kan echter niet tippen aan deze klassieker, maar eerlijk is eerlijk: er zijn heus wel wat humoristische tafereeltjes terug te vinden.
Borsten, schaamdelen en billen zijn in deze film zo nadrukkelijk aanwezig, dat je zou zweren dat het verhaal werd geschreven door één van die vunzige oude mannetjes met regenjas. Niets is echter minder waar: Exit to Eden is (net als Interview with a Vampire) een verfilming van één van Anne Rices boeken.
De vrouwen moeten we overigens wel teleurstellen. Buiten het gespierde bovenlichaam en het kontje van Mercurio, krijgen ze niets te zien. Het andere geslacht daarentegen wordt verwend met een hele hoop reusachtige (siloconen?) borsten. Of je daar als man mag van genieten, of je er net voor moet schamen, laten we maar in het midden. Eén ding staat echter vast: laat de kinderen maar thuis.