Amerikanen zijn de slimsten niet. Iedere keer er een film gemaakt wordt met een beetje diepgang, haakt het grote publiek af. Een film als Jacob's Ladder is prachtig zonder meer, maar duidelijk te moeilijk voor de doorsnee Yankee. Ook Fearless is daar een voorbeeld van. Nu zijn het echter niet alleen de Amerikanen die zich vragen stellen om wat de regisseur nu eigenlijk probeert duidelijk te maken. Ook wij van movie zijn deze keer in vergevorderde staat van verwarring.
Zo zit het verhaal ongeveer in elkaar: Max Klein overleeft een ernstige vliegtuigcrash en slaagt erin enkele mensen in veiligheid te brengen. De pers vindt het geweldig en bombardeert Max tot de nieuwe nationale superheld.
Op Max laat de crash psychologische sporen na. Hij begint stilaan te gaan geloven dat hij onsterfelijk is en tart de dood omdat hij denkt dat God hem het leven niet kan ontnemen. Er wordt hem dan gevraagd met Carla te praten, een vrouw die in de crash haar twee jaar oude zoontje is verloren. Tot ieders verbazing slaagt hij erin tot haar door te dringen en de twee beginnen een eigenaardige maar hechte vriendschap. Gaandeweg gaat Max echter vervreemden van zijn familie en zijn echtgenote denkt er steeds meer over om van hem te scheiden als zijn gedrag niet verbetert.
Dit verhaal zou uitstekend in één regeltje kunnen samengevat worden: 'Accidental Hero meets Jacob's Ladder'. We zullen beginnen met de overeenkomst tussen Fearless en Accidental Hero. In beide films draait het om een gewone man die een nationale held wordt wanneer hij een aantal mensen redt uit een vliegtuigcrash, omdat de pers de zaak zo uitmelkt. Daar houdt de vergelijking dan ook op omdat Accidental Hero een satire is die niet erg diep gaat, maar uitsluitend het absurde van de Amerikaanse TV-pers wil aantonen.
Dan gaat de prent de Jacob's Ladder-achtige toer op. Niet zo zeer qua verhaalwendingen maar vooral de globale sfeer van Fearless doet sterk denken aan die van Jacob's. Een man die door een eigenaardige periode gaat en zelfs min of meer denkt dat hij dood is. Ook het einde van Fearless is gelijkaardig, en toch weer anders (de trap in Jacob versus de vliegtuiggang in Fearless).
Dat Peter Weir ook voor deze prent een beroep heeft gedaan op de diensten van zijn huiscomponist Maurice Jarre (vader van) is niet verwonderlijk. Maar dat ook de score van Jacob's Ladder werd geschreven door Jarre is stof tot nadenken. Het lijkt er echt op dat Peter Weir zijn eigen versie van Jacob's heeft willen maken. Het woord engelachtig was al belangrijk in die andere, ook in Fearless steekt dat begrip er met kop en schouders bovenuit.
Over de bewuste crash werd tijdens de produktie van de film erg geheimzinnig gedaan. Het zou de spectaculairste worden sinds Alive. Die hebben ze dan ook voor het einde gehouden. De film begint vlak na de feiten, terwijl de laatste minuten in de lucht in stukken en brokken worden verteld aan de hand van flashbacks en dromen (zie ook weer Jacob, waar de ware feiten in Vietnam, die zo'n grote invloed hebben op het leven van Jacob, ook gaandeweg worden onthuld).
De crash zelf is ietwat teleurstellend. Het ziet er allemaal erg spektaculair uit, maar in de montagekamer hadden ze er meer uit kunnen halen, en bovendien verwacht je in zo'n scene verpletterende geluidseffecten. Maar nee, alles wat je hoort is orkestrale, klassiek aandoende muziek van Jarre. Peter Weir heeft dat misschien met opzet zo gedaan omdat zijn film geen actiefilm is, maar wat ons betreft, komt het de film niet ten goede.
Er wordt behoorlijk geacteerd in Fearless. Jeff Bridges laat als Max Klein niets nieuw zien, hij herneemt min of meer zijn rol uit The Fisher King. Hij acteert goed maar we hebben het al eens eerder gezien. De prestatie van Rosie Perez (Untamed Heart) valt meer op. Van haar wisten we nog niet dat ze dramatische scenes aankon, en van Bridges wisten we dat al wel. Perez speelt Carla. Maar wie het vooral erg goed doet, ondanks het redelijk kleine rolletje, is John Turturro. Hij speelt de zieleknijper die de overlevenden van de crash er bovenop moet helpen. Hij ziet er beetje tam en onschuldig uit, daar heeft hij nu eenmaal het hoofd voor, maar laat zich v vooral in één sterke scene gelden, namelijk in de reunie van de slachtoffers om evaringen uit te wisselen. Andere oude bekenden zijn Isabella Rossellini als de echtgenote van Max (ze wordt oud), Tom Hulce (Amadeus uit de gelijknamige film) als de geldzuchtige advocaat en John De Lancie als vriend van Max die sterft in de crash. Hem kennen we als Q uit Star Trek The Next Generation.
Peter Weir levert een typische Weir- regie af, en doet dat met de hulp van Allen Daviau, de voormalige cameraman van Steven Spielberg. Hij gebruikt vreemde nevel-effecten en kleuren die het eigenaardige sfeertje van de film nog versterken.
Wat er nu precies zo moeilijk aan is, is moeilijk te omschrijven. Weir laat allerlei beelden zien, en dialogen horen, waarvan je aanvoelt dat er iets mee bedoeld wordt. Er zit wat in, hij probeert ons iets te vertellen, maar God weet wat. Intrigerend alleszins, maar veel vragen blijven onbeantwoord. Weird.