Als er al gestoot wordt, dan zal het tegen de spreekwoordelijke steen zijn, want iedere keer opnieuw bijten de Fransen zo diep in het zand, dat het pijnlijk om zien is. Een mens gaat zich langzamerhand afvragen waar onze zuiderburen hun moed vandaan blijven halen. Na draken als La Reine Margot zou je toch twee keer moeten nadenken alvorens je van de daken schreeuwt dat je de nieuwe Dances With Wolves hebt gemaakt.
Helaas, de Fransen zijn duidelijk geen ezels. Voor La Fille De D'Artagnan herhaalde hetzelfde scenario zich: de film die zo overdreven werd opgehemeld door zijn makers en door de Franse pers, werd in de rest van de wereld alweer terecht op hoongelach onthaald.
Het betreft deze keer een heuse musketiersfilm. De karakters van Alexandre Dumas zijn oud en versleten en het vechten moe, tot de dochter van D'Artagnan, de vierde musketier, de hulp van pappie inroept. Moeder Overste van het klooster, waar ze opgroeide, werd namelijk lafhartig vermoord en dat smeekt om wraak. Eloise, want zo heet het wichtje, kan de mannen overhalen zich in een laatste avontuur te storten. Enkele onnozele subplots gaan over een gedicht en een waslijst die worden aangezien als gecodeerde geheime boodschappen, en de nakende romance tussen Eloise en de derderangsdichter Quentin La Misere.
Dat Eloise haar hele leven afgeschermd in een klooster heeft doorgebracht, maar toch als de beste weet te schermen zullen we samen met de vele andere ozongaten in het script maar door de vingers zien.
La Fille De D'Artagnan tracht naast een historische en een avonturenfilm ook een komedie te zijn. We moeten u waarschijnlijk niet vertellen dat regisseur Bernard Tavernier in dat opzet evenmin is geslaagd.
Deze film lijkt een Franse versie te zijn van de buddy-movie, en steekt bijgevolg vol met one-liners die een goed voorbeeld zijn van hoe het niet moet. De zogenaamd speelse grapjes lopen over van flauwte en wekken niet eens een glimlach op. Integendeel: het werkt slaapverwekkend, en gaat op de lange duur ergeren. Twintig keer naar La Fille De D'Artagnan kijken: een uitstekende manier om stalen zenuwen te kweken.
De hoofdrollen worden bezet door de in Frankrijk wereldberoemde Sophie Marceau en door Philippe Noiret. Noiret is het enige lichtpuntje in de film: hij slaagt erin zijn personage van de kreunende musketier enigszins interessant te maken. De regisseur van dit stukje wancinema, Bernard Tavernier, kennen we onder meer van La Vie et Rien d'Autre en Daddy Nostalgie.
Voor wie zich graag rot verveelt, dood ergert of aan slapeloosheid lijdt, is La Vie De D'Artagnan niettemin een regelrechte aanrader.