Na een weinig geslaagd weekendje uit met vooral verdriet om het overlijden van hun jongste dochter, rijden Hatch Harrison (Jeff Goldblum), zijn echtgenote Lindsey (Christine Lahti) en hun andere dochter Regina (Alicia Silverstone) terug naar huis. Onderweg wordt hun wagen door een vrachtwagen geramd en komt het vehikel een paar tientallen meters lager in het water terecht. De vrouwen raken slechts licht gewond maar Hatch overleeft de klap niet. Daar lijkt het tenminste op, maar in het ziekenhuis slaagt een team van dokters onder leiding van specialist Jonas Nyebern (Alfred Molina) toch erin om Hatch terug in het rijk der levenden te brengen.
Net zoals bij bepaalde geneesmiddelen echter, wordt Hatch geconfronteerd met bijwerkingen. En was het maar diarree of misselijkheid, neen, hij krijgt visioenen waarin hij de afschuwelijkste misdaden begaat. Na een tijdje wordt het hem duidelijk dat hij psychisch 'gelinkt' is met een psychopatische seriemoordenaar die eveneens door dokter Nyebern en co gereanimeerd werd. Hatch kan zien en voelen wat de moordenaar ziet en voelt, maar deze redenering werkt ook omgekeerd en dat is niet echt een gezonde situatie...
De prent is gebaseerd op een roman van Dean Koontz. Dean wie?, horen we u al vragen, maar de brave man is in de literatuurwereld wel degelijk meer dan een gevestigde waarde. Zijn oeuvre kan vergeleken worden met dat van Stephen King en dan weet u waaraan u zich kunt verwachten als de zaallichten doven. Horror-thriller dus, met de klemtoon op het eerste maar dan wel zonder dat het bloed van het witte doek druipt.
Jeff Goldblum (The Fly, Jurassic Park) is te onevenwichtig en wisselt mooie momenten af met ietwat absurde ogenblikken waar de term hoofddrol eerder van toepassing is dan hoofdrol. Wel is er een speciale vermelding voor Jeremy Sisto, die met verve de slechterik van dienst neerzet. Regisseur Brett Leonard (van onder andere The Lawnmower Man uit 1992) verliest naar het einde toe de controle over het geheel en vandaar dat de finale qua visual effects - voor één keer is geen Industrial Light and Magic - meer weg heeft van een housedisco tijdens een weekendnacht. En dat de verhaallijnen niet echt toonbeeld zijn van realiteit had u allicht ook al begrepen. Maar is dit niet steeds zo met - al dan niet goede - horror?
Hoe dan ook, deze Hideaway is niet echt uit het oog springend. De echte fans die er niet voor terugdeinzen om de prent meerdere keren te ondergaan zullen allicht een andere mening toegedaan zijn, maar dat is nu eenmaal het weinig benijdenswaardige lot van een filmredacteur. Een volgende keer hopelijk beter.