Voor Killing Zoe nam Tarantino de produktie voor zijn rekening en liet hij Roger Avary in de regisseursstoel plaatsnemen. Wie echter denkt dat deze ingreep voor ingrijpende wijzigingen zorgt, komt bedrogen uit. Quentin trakteert ons ook nu weer op zijn vertrouwde cocktail en de fans weten dus wat hun te wachten staat: de kogels vliegen in het rond, het bloed druipt als het ware van het witte doek en de doden vallen als vliegen. Voer voor de liefhebbers dus.
Geweld zonder verhaal is echter ook niet alles en in Killing Zoe draait alles rond een uit de hand gelopen bankoverval. Zed (Eric Stolz) is een Amerikaanse kluizenspecialist die speciaal voor de gelegenheid naar hartje Parijs is gekomen om er zijn jeugdvriend Eric (Jean-Hugues Anglade) te helpen bij de bankroof van de eeuw. Dat er een groot verschil is tussen theorie en praktijk wordt al gauw duidelijk, als op de dag van de waarheid alles toch niet zo gesmeerd loopt als verwacht. Niet moeilijk, want de avond voordien hebben de heren zich beziggehouden met het heroïnerijke en decadente Parijse nachtleven in plaats van behoorlijk de overval en alles wat erbij hoort te bestuderen. Het hele zaakje loopt compleet uit de hand en zal onmogelijk zonder bloedvergieten kunnen eindigen. Het meisje Zoe uit de titel (Julie Delpy) is een prostituée waarmee Zed tijdens zijn eerste Parijse nacht de lakens deelde en zij zal uiteindelijk een belangrijke rol gaan spelen in de afloop van het geheel.
Een goede karaktertypering en wat psychologische inbreng zorgen ervoor dat de prent zich net als de andere Tarantino-produkten van de grijze middenmoot onderscheidt en zeker niet de Rambo-toer opgaat. Het helrode kluizenlabyrinth met zijn angstige en claustrofobische sfeer zijn daar fijne, subtiele voorbeelden van. Jean-Hugues Anglade (La Femme Nikita) is geniaal als geflipte gangster en ook Eric Stolz (bekend uit Mask en The Fly 2) voelt zich duidelijk kiplekker. Julie Delpy, tot dusver een gewaardeerde tweederangsactrice, beperkt haar optreden hier tot gillen, angstig kijken en uit de kleren gaan. Op z'n minst een rare combinatie en na het bekijken van de prent zal u allicht niet de enige zijn die er zo over denkt. Spandau Ballet-fans ten slotte zullen hun vroeger idool Gary Kemp herkennen, die sedert The Krays nu wel definitief de zangwereld de rug heeft toegekeerd.
Een eindbeoordeling van Killing Zoe is eenvoudig: ofwel verlaat je de bioscoop met een enorme wrange nasmaak, ofwel prijs je de prent regelrecht de hemel in. Aan de kijker de keuze.