Er lijkt in Hollywood momenteel een trend te heersen dat bekende acteurs zich ook als regisseur willen bewijzen. Robert De Niro bijvoorbeeld, waagde zich aan een regiedebuut met A Bronx' Tale, Harvey Keitel regisseert op dit ogenblik een prent met Madonna in de hoofdrol, en Belg en spierbundel van dienst Jean-Claude Van Damme is eindelijk begonnen aan zijn geesteskind The Quest.
En ook Steven Seagal vond dat hij met acteren alleen niet genoeg verdiende. In On Deadly Ground speelt Seagal niet alleen de hoofdrol, hij neemt bovendien de produktie en de regie voor z'n rekening.
Seagal kruipt in de huid van Forrest Taft, een stille, mysterieuze, maar als het er op aan komt bikkelharde man. Hij komt aan de kost door voor Aegis Oil brandende oliebronnen to doven. De eigenaar van Aegis, Michael Jennings (gespeeld door Michael Caine) is een gewetenloze schurk die zo snel mogelijk zoveel mogelijk poen wil opstrijken, en dat dit ten koste gaat van het milieu of een paar slachtoffers links of rechts is het laatste van zijn zorgen. Jennings is druk in de weer met de bouw van Aegis One, 's werelds grootste olieraffinaderij. Als hij die binnen de dertien dagen on-line krijgt, mag hij de olie-rechten van Alaska behouden, anders gaan deze terug naar de oorspronkelijke bevolking, de eskimo's.
Taft ontdekt dat Jennings, om zijn deadline niet te missen, van plan is Aegis One te openen onder zeer gevaarlijke en milieuonvriendelijke omstandigheden. Jennings van zijn kant komt te weten dat Taft zich te veel begint te bemoeien met Jennings' plannen, en geeft opdracht hem te vermoorden. Dat is natuurlijk buiten de CIA-opleiding van Taft gerekend. De eskimo's, en vooral de mooie Masu (Joan-Twin Peaks-Chen) helpen hem er bovenop. Wanneer het opperhoofd van de eskimo-stam wordt vermoord door de trawanten van Jennings, is voor Taft de maat vol.
Met zijn pas opgedane kennis van de spirituele cultuur van de eskimo's, en met de hulp van Masu trekt hij ten strijde. Krijgt hij het hele boorplatform op tijd 'onklaar' en krijgt hij de kans om zich te wreken op Jennings? On Deadly Ground biedt het antwoord.
Tot zover het gegeven van de film die lange tijd de 'Greenpeace'-film werd genoemd. Naast het thema van milieuvervuiling heeft deze prent echter niets te maken met Greenpeace. Seagal vangt met On Deadly Ground twee vliegen een klap: hij neemt het op voor het milieu en voor de Indianen van Noord-Amerika. Dat laatste is vooral de voorbije jaren erg in trek geraakt met films als Dances With Wolves, Thunderheart en in mindere mate Quigley Down Under (de Aboriginals in Australie).
Het is alleen de vraag of een film maken over milieuvervuiling een mens meer met de fiets naar het werk zal doen gaan. Bovendien is het niet erg logisch een heel boorplatform op te blazen, met alle rook en olie van dien, 'ter bescherming van het milieu'. Dat betekent natuurlijk niet dat On Deadly Ground een slechte film is.
Het heeft Steven Seagal veel moeite gekost de studio ervan te overtuigen hem de film te laten regisseren, en nog veel meer om er een redelijk budget voor vast te krijgen. Wat ons betreft was hij het risico waard. Voor een regiedebuut valt On Deadly Ground best mee, Seagal heeft een genietbare actieprent uit z'n mouw geschud. Hij heeft niet met technische hoogstandjes en ongewone camerastandpunten geexperimenteerd, de regie was eerder onopvallend. Maar voor een regiedebuut is dat goed. Liever een onopvallend debuut dan een debuut dat opvalt in slechte zin.
Enkele minpuntjes moeten wel vermeld worden. Seagal overdrijft met het ophemelijken van de inheemse bevolking van Noord-Amerika. Dat die mensen meer respect verdienen dan ze krijgen, betwisten we niet. Maar Seagal haalt er een dromerige scene bij waar hij wordt ingewijd in de spirituele wereld van de Eskimo's, en die is totaal overbodig.
Na de actiefinale volgt er een tien minuten durende speech van Taft/Seagal waarin in hij de mensheid oproept zorg te dragen voor het milieu en waarin hij grote bedrijven en de media beschuldigt van respectievelijk vervuiling en hersenspoeling. Allemaal goed en wel, maar dit past hoegenaamd niet in een film als deze. Het past eigenlijk helemaal niet in het medium film. Eigenaardige scène.
Over het acteerwerk kunnen we kort zijn, en meer verwachten we ook niet voor een film als deze: stereotiep. Steven Seagal kent zijn beperkingen als acteur en probeert dus geen oscarprestatie neer te zetten. Hij is nog steeds dezelfde vechtjas voor de de goede zaak. Joan Chen is meer ornament dan actrice, en Michael Caine zet een slechterik neer zoals het in films als deze hoort: duivels, gewetenloos en onuitstaanbaar.
Je verstand op nul zetten is de boodschap en dan is deze On Deadly Ground uiterst genietbaar. Sterke actiescenes, spectaculaire gevechten en een paar bloederige toestanden: voor elk wat wils dus.