Vooral The Lion King op video deed ons heerlijk terugdromen naar november vorig jaar, want dat was toch wel een unicum in de animatiewereld. Geen wonder dus dat voor de drieëndertigste avondvullende tekenfilm van Disney de verwachtingen meer dan hoog gespannen stonden. Want konden de animaties nog verbluffender, konden de muzikale interventies nog mooier, kortom: lag de lat niet te hoog?
De affiche van de nieuweling was trouwens ook al niet van die aard om ons te overtuigen en zadelde ons op met een eerder kunstmatig gevoel dan wel een originele animatiefilm en dat besef wordt bij het bekijken van de prent alleen maar groter. Pocahontas - voor wie het nog niet wist de eerste Disney film die, zij het dan gedeeltelijk, gebaseerd is op ware gebeurtenissen - vertelt het verhaal van een Indiaanse schoonheid wiens leven een abrupte wending neemt als zij en haar stamgenoten in contact komen met een horde Engelsen. Die zijn er namelijk op uit om de nieuwe wereld te ontdekken en in één moeite meteen ook maar te veroveren, een praktijk die in de zeventiende eeuw - want zover keren we terug in de geschiedenis - wel eens meer voorkwam.
Het spreekt vanzelf dat deze onderwerping niet zonder slag of stoot gebeurt en bovendien valt onze heldin ook nog eens voor de charmes van de leider van de tegenpartij. Daar kunnen begrijpelijkerwijze noch de Indianen noch de Engelsen zelf mee lachen en een dramatische ontknoping van het geheel lijkt dan ook onafwendbaar.
Het lijkt er dus meer en meer op dat Disney met Pocahontas in zijn eigen val gelopen is, een uitschuiver waarmee al de concurrenten zonder uitzondering al mee geconfronteerd zijn geweest: Disney is kwaliteit, punt andere lijn en met minder zijn we niet tevreden. We kunnen alleen maar hopen dat deze spijtige trend, die werd ingezet met de Aladdin-sequel The Return of Jafar, snel aan z'n einde komt.
Denk nu overigens alsjeblieft niet na al dit negatiefs dat Pocahontas een rotslechte prent is waarbij het verbranden van de pelicule zonde zou zijn van de lucifers. Ook de waarschuwingen van oerconservatieve Amerikanen die beweerden dat enkele voorbijdrijvende wolken in de prent gewild het woord 'sex' zouden vormen - mensen, waar zijn we toch mee bezig - houden geen steek. Al bij al een best genietbare prent, maar ook niet meer. Tot slot nog een bescheiden wenk: ga na het bioscoopbezoek als de wind naar de videotheek om The Lion King in huis te halen. U kijkt toch ook ?