En hoe kon dat beter dan met Romeo Is Bleeding, een sombere psychologische prent met een portie bombastisch geweld, sado-masochistische seks en boeiende intrige waar je niet naast kan kijken. Oldman kruipt in de rol van Jack Grimaldi, een flik die bezeten is door seks en geld. Het enige doel in zijn leven bestaat erin het Donkere Hol te voeden, de schuilplaats waar Jack zijn geld verstopt dat hij verdient door duistere praktijkjes op te knappen voor maffioso Don Falcone, ijselijk uitgebeeld door Roy Scheider.
Tijdens een klus voor Falcone leert hij Mona De Marco kennen, een sadistische, nymfomane bitch from hell, die hem nog meer poen belooft dan Falcone. Jack valt voor haar charmes, en wordt uiteindelijk de speelbal tussen De Marco en Falcone. Hij zakt steeds dieper weg in de problemen, en daar worden zowel zijn vrouw Natalie als zijn minnares Sherri het slachtoffer van. Het verhaal is een flashback, verteld door middel van een heerlijke voice-over die veel vragen oproept en die uiteindelijk als een puzzel in elkaar valt. Origineel aan deze voice-over zijn de 'flashes ahead' waarin Grimaldi zijn verhaal te snel wil vertellen en de kijker aldus af en toe een glimps laat zien zien van wat er nog moet komen, verder in de film. Resultaat: nog meer vraagtekens. De prent bevat enkele staaltjes van schitterende, aangrijpende cinema. De ontsnapping van Mona De Marco als een gewond dier uit Jacks gecrashte wagen bijvoorbeeld, wordt gegarandeerd een klassieker. Of wat dacht u van de scene waar Mona haar eigen arm afzaagt om te laten uitschijnen dat ze dood is, of de zowaar John Woo-achtige finale. Vreemd eigenlijk, dat ondanks het uistekende spel van Oldman, de beste scenes worden weggekaapt door de sensuele Olin, die ondanks haar rol van duivelse heks verdomd verleidelijk optreedt.
De duistere regie in de lelijkste wijken van New York komt van de hand van Peter Medak (The Krays), een Hongaar, en dat is er aan te zien. Het leven is geen pretje. Corruptie tiert welig en menselijke relaties zijn vrijwel onbestaande. Wat dat betreft hoort Romeo Is Bleeding thuis in het rijtje van Scorcese's Taxi Driver of Ferrara's The Bad Lieutenant. Geweld loont niet is voor een keer de boodschap van de film. Er zitten helaas enkele onwaarschijnlijke wendingen in de plot, zoals het einde dat er duidelijk werd bijgesleurd. Verder is de intro van deze film noir zeer verwarrend. Het duurt te lang eer de kijker in het verhaal zit.
De minpuntjes worden echter volledig goedgemaakt door de geweldige acteerprestaties van Oldman, Scheider, en vooral Lena Olin. Annabella Sciorra krijgt niet echt de kans haar personage sterk uit te diepen en Juliette Lewis -ook in deze film heeft Romeo zijn Juliette- doet nog maar eens haar Cape Fear en Kalifornia-rolletje over. Romeo is Bleeding probeert vanalles tegelijk te zijn, van politiefilm tot film noir, van gangsterfilm tot erotische film, en slaagt daar dikwijls in ook. Hij zweeft voortdurend op de grens van commercieel en niet-commercieel, en dat komt de prent alleen maar ten goede. Tenslotte moet ook de duistere kunstzinnige fotografie vermeld worden. Deze draagt sterk bij in het scheppen van een unieke sfeer. Romeo is bleeding is een zeer geslaagde poging de ontluistering van de mens uit te beelden.